de Pecorum ct Pachydermorum reliquiis fossilibus. 739 



Maxillae inferioris fragmentum lioc e sinistro latere videtur; mar- 

 go itaque externae faciei maxillaris male conservatae (Tab.LIX./z.) an- 

 gustus procul incuneatos dentes molares monstrat, quum vero margo 

 internae faciei (Tab. LVIII. k. i.) melius conservatae multo amplior 

 adpareat ac latior, suamque vero planitiem, posteriora versus produ- 

 ctam, angustam, et fractam offerat, unde ibidem rite cognosci nequit. 

 Postrema pars maxillaris extrema ultra unum fere poliicem post dentis 

 insertionem conservata est, anterior vero sub ipso dente antico fracta, 

 omninoque deperdita. Inde quoque fieri potuit, ut hocce maxillare 

 fragmentum, adeo incompletum, antea a me (v. naturhist. Skizze 

 1. c.) bene determinatum, posthac sola icone fugace a me collata (nam 

 ut ipsius ossis frustum, in Volhynico Lycaeo servatum, ad me mittatur, 

 meis precibus impetrare non potui) memet in transversum egerit, ita, 

 ut eandem dein pro superiore maxilla (v. Zoolog. III. pag.361) decla- 

 raverim; nunc vero, ab ill. Goldfussio in litteris monitus, genui- 

 num eius significatum restitui. 



Speciosissimum hoc os, in Volhynico agro, haud procul ab urbe 

 Kremenetz, ex humo effossum, unicum sui generis est. 



§ 44. . 

 JD e Dinotheriis. 



Dinotherii fragmenta ossea hucusqueper raro observata sunt in 

 Rossia vastissima; hisce enim adnumerandi sunt dentes maxillae infe- 

 rioris molares, quos ill. Pallas (Act. Petropol. Tom. II. part. 2. 

 1 777. pag. 213» Tab. 9. Fig. 4) e montibus Uralensibus descripsit. Erant 

 ambo illi dentes imperfecti et radicibus orbi; „ex illo tamen alterius 

 fragmento, inquit Pallas, dens iste videbatur mediam coronae utrin- 

 que perfractae partem constituisse. luga transversa, quorum unum 

 (l.c. Fig.4. a — b.) integrum supererat, argute dorsata, medio demis- 



