752 Ed. Eichwald, 



trita, sed integra; rugae transversae 19 numerantur ut itaque totidem 

 annorum bestia fuisse probabile sit. 



RJiinoceroti buicce tichorhino unum absque dubio cornu ad- 

 fuisse videtur, propterea quod alterum nec ullibi repertum est, neque 

 in cranio sese figendo aptum locum invenisset. 



Narrant denique de aliis cornibus, habita cum illo relatione gi- 

 ganteis, ut fere fabulosa dicenda sint: retulit mihi quoque ipse medi- 

 cus expeditionis Wrangelianae de cornu, ultra 2 orgyas longo, im- 

 mani, angusto tamen , inque antico margine exciso, quod ad 200 leu- 

 cas rossicas ulterius in oriente prope Scrednei Kolymsk ad Wetkinam 

 tugurium, ubi piscaturae operam navant, repertum, adhucdum ex- 

 stare dicitur, cumque eo ibidem adcsse tria crania, vix solitis maiora. 



Illud itaque longissimum cornu vix Rhinocerotis fuisse videtur; 

 ideoque id potius ad Antilopem quandam , ut A. orygem, attinuisse 

 perhibendum est, de cuius cornu fossili iam ill. Pallas (1. c.) mentio- 

 nem iniecerat. Incolae denique ipsi cornua Rhinocerotujn propter 

 figuram massamque corneam haud absimiiem pro unguibus cuiusdam 

 avis giganteae ipsumque cranium pro capite aviculari venditant: inde 

 de iis H e d e n s t r o e m i i fabulae vulgabantur. 



§50. 



A p p e n d i x. 



De Carnivoris aliisque vertehratis animalibus 



fossilih us. 

 Haec fere sunt, quae de ossibus grandiorum Mammalium ex 

 ordine Pecorum eiPachydermorum nostrarum provinciarum adno- 

 tavimus; in universum itaque reliquiae eorum fossiles rarae dicendae, 

 at multo rariores dicas residua fossilia Carnivororum, Rosorum alio- 

 rumque id genus animalium; quae nimirum novissimo meo itinere m 

 Volhyniae stratis nonnullis tertiariis detecta sunt. Carnivororum 



