848 J. E. Purkinje ET G. Valentin, 



III. 



D e natura undarum motus vibratorii opera 



exorientium. 



Cilia vibrantia , nullis seriebus definitis, in superficie membranae 

 certis tantummodo quibusdam aequalibusque distantiis dissita esse hinc 

 inde videntur, ut in corporibus permultorum q. d. Infusoriorum poly- 

 gastricorum. Ubi v. c. in Opalina ranarum quodsi series longitudina- 

 les in superficie conspiciuntur, eae non constantes perseverant, sed di- 

 rectionem eo mutant, quod animal directionem motus progressivi va- 

 riet. Qua re effectae undae cum segetibus vento concussis bene com- 

 parari possunt. Cilia enim Infusoriorum non tam uncinatione curvan- 

 tur, quam motu infundibuliformi (cf. Operis nostri § 65-) oscillantia 

 sibi accedunt iterumque removentur. Inde superficies externa unda- 

 rum alternatim nuuc elevatur, nunc deprimitur undaque ipsa progredi 

 quasi videtur. Certiores definitioresque ciliorum series aut subrectae 

 aut varia ratione flexae in rotis apparent Vorticellarum, Polyporum, 

 ore et ano Polygastricorum, branchiis Molluscorum al., quae lumine 

 solis concentrato, et a superiori adlato, nitidissimum elegantissimum- 

 que undarum motum progredientem exhibent (cf. Fig. 25). Seriebus 

 enim ciiiorum, fimbriarum instar, alternatim elevatis et depressis, 

 quum maximum elevationis ab uno cilio ad alterum, quod proximum 

 est et vicimun, transeat, motus ille undarum continuo mutatus pro- 

 gressorius exoritur. 



Serierum dispositio luculentius adhuc in animalibus vertebratis 

 conspicitur. Videntur enim in margine vibratorio, tamquam striae 

 vel agmina, quae, quamvis oblique decurrent, viam tamen plus mi- 

 nusve longitudinalem tenent, altera stria prae altera aliquantum pro- 

 minente (cf. Fig. 19 et21). Quae omnia luculentissime observantur 

 in iis membranis vibrantibus, quae libere plicari possunt et compres- 



