96 A.=M. AUE. 
In Africa : in ins. Canariis prope La Palma ad ramos Pini canariensis legit cl. G. Buchet, 
anno 1897. 
Thallus in ramis vetustioribus albescens, in cæteris aut intense aurantiacus aut fla- 
vicans, pendulus, elongatus, 30-45 cent. longus, basi cæspitosus, K flavens et K (CaCl) 
intensius flavus ; caules primarii { mm. crassi, primum remote et dein frequenter dicho- 
tome vel trichotome ramosi, ramis plus minusve divaricatis atque iterum et iterum 
similiter ramulosis, læves vel raro basin versus leviter scrobiculati, cortice passim rupto, 
raro teretes, sæpius angulosi, angulis sæpe acutis et non raro tortilibus, alque ex una 
inlortione in alteram longitudinaliter et breviter canaliculati; in dichotomiis axilli 
applanati et dilatati, 5-6 mm. lati; ramuli ultimi subtereles, capillacei, implexi et apice 
vulgo breviter denigrati. In cortice caulis primarii 80-110 y lato, albido et extus obscure 
flavido, hyphæ axi perpendiculares, vix distinctæ, septatæ ramosæque et relem maculis 
parvis et multum irregularibus formantes ; gonidia 7-10 y. lala in glomerulis sub cortice 
posita; hyphæ gonidiales 4-9 & crassæ, laxe implexæ, lumine parvo ; axis medullaris 
crassus ex hyphis verticalibus et valde ramosis constans. Color flavidus K tantum in 
cortice producitur. Illa specimina optime evolula sunt sterilia et raro ferunt tubercula 
oblonga sat magna, aurantiaco-rubea, omnino Usnearum tuberculis analoga. Exemplaria 
in herb. Montagne et Musei parisiensis sunt eliam sterilia. Affirmante cel. Montagne, 
apothecia in trunco primario enata, crassa, margine tandem flexuoso ; sporæ 6"* vel 8"*, 
hyalinæ, simplices et oblongæ. 
Species faciem À {lectoriæ cujusdam præbens et insulis Canariis propria. 
133. Letharia Soleirolii Hue; Stereocaulon Soleirolü Schær. Æ£num. Lich. europ. 
(1850) p. 180; Usnea Soleiroli Nyl. Nouv. Classif. Lich. (1854) p. 16; Chlorea Soleirola 
Nyl. Prodr. Lichenogr. Gall. et Alger. (1857) p. 45, Synops. Lich, 1, p. 216, tab. VIT, 
fig. 15 et apud Hue Lich. exot. n. 490 ; Ævernia Soleirolü Müll. Arg. Lich. Beitr. n. 1067. 
— Var. Arbuscula Hue. 
In Africa : in ins. Canariis supra Juniperum Cedrum, Baramo de la Galga, legit cl. 
G. Buchet, anno 1897. 
Thaillus cinerascens, ereclus, 8-12 cent. allus, rigidus, opacus, e basi cæspitosus, 
K extus et intus non mutalus; caules primarii 1-3 mm. crassi, tereles aut subcompressi 
vel rarius angulati, basim versus sat longe ramis denudali et dein dichotome vel tricho- 
tome et sæpe infrequenter ramosi, ramis divaricatis aut adscendentibus, crebre et reti- 
culatim scrobiculati vel scrobiculato-corrugati ; ramuli ultimi teretes vel eliam filiformes, 
sæpe multum elongati, parce et breviter divisi, sed crebre papillis parvulis apice deni- 
gratis ornati. In cortice 50-60 4 lato, flavidulo et corpusculis repleto, hyphæ indistinctæ, 
axi perpendiculares, septatæ et ramosæ atque relem maculis parvis, lumine sat magno, 
formantes ; gonidia 12-16 4. lata in strato fere continuo sub cortice sita ; hyphæ gonidiales 
5-8 L lalæ, frequenter ramosæ et stricte implexæ prope gonidia, et elongatæ, multo minus 
ramosæ et laxe complexæ prope axim; axis medullaris crassus, atque ex hyphis ramosis, 
ramis divergentibus, constans. Sterilis, sed passim conspiciuntur in ramis primum geni- 
culatis et dein rectis tubercula 2-3 mm. lata, nigricantia, omnino pseudo-cephalodiis 
Usnearum analoga. In his enim exstant basin versus cortex thalli cortiei similis, sub eo 
gonidia protococcoidea et dein hyphæ strictissime coalitæ, et apicem versus quasi pocillum 
in quo hyphæ erectæ, nigrescenti-brunneæ, septalæ, arcte coalitæ et paraphysibus sat 
similes ; inter has hyphas nulla goaidia.Thallus juvenilis in imis caulibus vetustis nascens 
Everniæ furfuracezæ gracili haud facie antica dissimilis. 
Multo major quam forma genuina, quæ est saxicola, el magis ramosa, sed ab ea nullis 
nolis anatomicis recedens, etsi primo intuitu diversa. 
