LICHENES EXTRA-EUROPÆI. 199 
omnino læves et sæpe concavæ; intus albæ; infra albescentes vel subflavidæ nigroque 
variegalie, parce rhizinosæ et ad peripheriam late nudæ. In cortice superiore (in specim. 
herb. Mont. et exsice. Wain. n. 1053) 20-25 y lato, corpusculis luteolo, hyphæ super- 
ficiei perpendiculares, incrassatæ, in basi dislinctæ, constricte septalæ et præsertim in 
dimidio supero ramosæ, ramis lateralibus anastomosantibus atque strato amorpho 
angusto leclæ. Gonidia 6-9 y lata. Hyphæ medullares satis laxe intricatæ, 4-6 y crassæ. 
Cortex inferior 15-20 y lalus, niger aut albidus, superiori similis. (Apothecia 5-12 mm. 
lala, cupuliformia, sessilia aut subpedicellata, imperforata, disco spadiceo aut rarius 
olivaceo-testaceo, margine crenulato, demum ciliato, excipulo extus glabro sublævi- 
gatoque prædita. Epithecium rufescens ; hypothecium subalbidum. Paraphyses 4,5 LL. Crassæ, 
apice vulgo leviter clavato-incrassatæ, increbre connexo-ramosæ; sporæ 18-24 y longæ et 
11-14 y latæ. Spermatia cylindrica 7-9 & longa et 0,5 y lata, Wain. Etud. Lich. Brés. 
I, pp. 30 et 31). 
Specimina a cl. Grandidier lecta parvula et minus longe ciliala atque in his sporæ 
minores, sed reacliones et spermatia concordant. 
Distributio geographica imperfecte cognita ; viget insuper et sine dubio in Africa tropico-orientali 
et in Brasilia. 
— Var. lacinulata Müll. Arg. Lich. Beitr. n. 1636. 
In Africa : in ins. Borbonia corticolam legit sine loco determinato fr. Rodriguez, anno 
1890; in Salazia legerunt idem fr. Rodriguez, anno 1889, et M. Chauvet, in sylva Beloure, 
februario 1893. 
A specie genuina differt marginibus laciniarum in centro aut dissectis aut sæpius 
dichotome palmatove divisis. Laciniæ longe ciliatæ, subtus nigræ et ad ambitum pallide 
brunneæ aut albidæ ; apothecia margine similiter cilialæ ; reactio eadem. 
Insuper in Bolivia. 
In statu Mississipi ad truncum Pini australis in sinu Sancti Ludovici a cl. abb. Langlois, 
n. 39, 28 aprilis 1885, lecta fuerunt exemplaria habitu P. melanothrici Waïn. simillima sed 
more P. perlatæ Ach. marginibus sorediata atque supra et intus K flaventia et K (CaCl) 
jntus non mulata ; sterilia sunt, et ad hanc speciem pertinere videntur. Passim quosdam 
bulbulos extus non scrobiculatos atque inlus hyphas gonidiaque foventes ferunt. 
308. Parmelia crinita Ach. Synops. Lich. p. 196, Wain. Etud. Lich. Brés. 1, p. 31, 
Nyl apud Hue Lich. exot. n. 600 pr. p. et in aliis scriptoribus similiter pr. p. 
In Africa : in ins, Borbonia corticolam legit fr. Rodriguez, anno 1889. 
Thallus pallide glaucescens, K supra etintus flavens, K(CaCl) non mutatus, marginibus 
cillatus et supra crebre isidiatus, non sorediatus ; infra niger et parce rhizinosus, ad 
peripheriam castaneus et late nudus ; sterilis. 
Jam lecta fuerat hæc species in illa insula a Lepervanche-Mezières, anno 1840, ex herb. Thuret ; 
illius distributio geographica incerta; pro America septentrionali conf. Will. Notes on some North 
Americ. Parm. p. 2, sed specimen primitivum ab Achario descriptum ex hac regione orlum est. 
309. Parmelia Blancheti Hue. ° 
In America : in Brasilia, in Bahia legit Blanchet, in herb. meo, olim comitis de Fran- 
queville, sub nominibus P. per/orata Th. Fr. et P. perlata var. ciliata Müll. Arg. 
Thallus cinerascenti-albidus, K supra et inlus flavens atque K (CaCl) intus rubens, 
CaCI non mutatus; laciniæ 10, raro 14 mm. latæ, lobatæ, lobis ambitu rotundatis simulque 
sinuatis crenalisque, axillis subacutis separatis ; ad peripheriam fere applanatæ, in centro 
convexæ concavæque et marginibus parum ascendentes atque magis crenatæ, ubique 
ciliatæ ciliis 2-3 mm. longis, nigris simplicibusque; supra læves, nec sorediatæ, nec isidiatæ, 
