( 608 ) 

 om de waarheid te zoeken, weet hoe gemakkelijk bel 

 vroeger der overwinnende gezindheden was, de nagedacli- 

 tenis hunner vijandea of siaclitoffers te verduisteren of 

 gelieel uit te dooven. 



Hebben wij niet tôt op onze dagen moeten wachten , om 

 in den wij zen man van Gent, in Jacob van Artevelde iets 

 anders te zien dan een oproerige brouvver en overmoedige 

 volksverleider (1)? Worstelt de nagedachtenis van den 

 Brusselscben martelaar Anneessens niet immer nog tegen 

 miskenning, twijfel of kleinacbting? 



Hoe bet zij , van de Kerels was ons geen ander aan- 

 denken overgebleven dan bet woord zelf , dat beden nog 

 in den raond des volks de beteekenis beeft van eenen 

 sterken, moedigen man. Men zegt nog een slruische kerel, 

 een knappe kerel ^ een [elle kerel (2). 



Maar dat dit woord de geslacbtsnaam was van een aan- 

 zienHjk gedeelte der bewoners van Vlaanderen, zulks ver- 

 moedde men niet. 



I>e eerste licbtstraal desaangaande scbijnt opgegaan te 

 zijn uit eene Latijnscbe kroniek, gesebreven omtrent bet 

 jaar 1200, door Lambertus, pastoor te Ardres, in Franscb- 

 Vlaanderen. 



Deze zegt : 



« In dien tijd woonde er in bet graafscbap Gwynen , 

 eene soort van lieden, gewapend met kolven (knodsen), 



(1) « C'est un tyran qui, pour satisfaire de viles passions, la soif de Tor 

 et la haine contre tout ce qui est noble , s'entoure de brigands et d'assas- 

 sins, et ne se plaît qu'au milieu du pillage et des massacres. « Tel est, en 

 résumé, le jugement porté pendant des siècles sur Jacques van Artevelde, 



Jacques van Arlevelde , par P. -A. Lentz, professeur à l'université de 

 Gand , pp. 3 et 4. 



(2) Kerel, dicitur de viroegregio etforli. Vredius, FI. chr. 694. 



