( 009 ) 

 die men Colvekerlos noemde, naar dil woord Colf\ dat in de 

 taal des lands knods (massue) beteekend. Zij waren , on- 

 rechtvaardigen ten ongelukke,door de heerenvan Hammes 

 onderjukten in dienstbaarheid gehouden, enz. (1). » 



In den Reinaartde Vos, uitgcgeven door J.-F. Willems, 

 vindt men in de varianten, wijzende ontwijfelbaar op een 

 ouder handschrift, dus van de Kerels gewag gemaakt, als 

 van trotsche lieden die de velden bewonen : 



Bladz. 2o, Ee7i kerel , hiet Lanfreit, woent hier bi. 

 Bladz. 34. Mer Lantfreit maecte tmeeste crachte, 



Want In was die edelste van geboorte. 

 Bladz. 38. Vuul kerel Lantfreit , sprac hi. 

 Bladz. 73. Of hi Lantfreits honich at. 



Ende die keerle hem lachier deden. 



In het jaar 1847 heeft men een zeer oud lied onldekt en 

 uitgegeven , dat oogschijnlijk in voorleden eeuwen uit den 

 mond des volks is opgcnomen geworden. Het is een spot- 

 lied tegen de Kerels en een strijdzang hunner vijanden, de 

 riddersof leenheeren. 



In dil kostbaar lied, te lang om hier geheel te worden 

 ingelascht, zijn vêle trekken van den eigen aard en de 

 zeden der Kerels bewaard. 



Zie hier de eerste en de laatste strofen ervan : 



Wi willen van deu kerels singhen : 

 Si zijn van quader aert; 

 Si willen die rudders dwinghen ; 

 Si draghen enen langen baert. 

 Haer cleedren die sijn al ontnaijl ; 

 Een hoedekin up baer hooft gecapl, 



(1) Lamberti Ardensis ecclesiae presbyteri chronicon Ghisnense et 

 Ardense, etc., uitgegeven door le marquis Godefroy de Meuilglaise. 

 Cap. XXXVl, de Golvekerlis, p. 87. 



