( 610 ) 



t' Caproen staet al verdrayt, 

 Haer cousen en haer scoen gelapt 

 Wronglen ende wey, broot ende caes, 

 Dal eet hi al den dach; 

 Daer om is de kerel so daes 

 Hi êtes meer dan hi mach. 



Wi willen de kerels doen greinsen, 



Al dravende over 't veU 



Hets al quaet dat si peinsen, 



le weetse wel bestelt. 



Men salse slepen ende hanghen , 



Haert baert es al le lanc; 



Sine connens niet ontganghen, 



Sine doghen niet sonder bedwanc (1) 



In de kronijk van Vlaanderen, op last der Viaamsche 

 Bibliophilen door Serrure en Blommaert in 1859 uitge- 

 geven (D. I, bladz. 1 59) , vinden wij het woord Kerels eene 

 enkele maal , namelijk waar zij den Franschen veldheer, 

 Robert d'Arloi&, voor den slag der Gulden sporen, deze 

 woorden , doelende op de Vlamingen, in den mond legt : 



« le duchte dat deze rustiers [rustres) ende Kierrels 

 bliven sullen aile voor onze voetganghers ende schutters. » 



In eene oorkonde van 1250, vindl men, onder den naam 

 van Kerlistok, melding gemaakt van zeker redit dat de 

 Kerels te betalen hadden (2). 



Door deze weinige inlichtingen geleid , heeft de heer 

 Kervyn de Lettenhoven de wetten , zeden en daden der 

 Viaamsche Kerels schier volledig uit den nacht der tijden 



(1) Men vindt dit lied in zijn geheel, onder andere in de Nederlandsche 

 Dichterhalle van J,-F. Heremans, p. 57, en in de Nederlandsc/te Geschied- 

 zangen van D' J. van Vloien, p. 54. 



(2) Zie Warnkoenig , traduit par A.-E. Gheldolf, t. II, pièces justifica- 

 tives, p. 440. 



