( 614 ) 



Deze schat diende niet alleen om het onderhoud der 

 gemeene wegenissen en waterwerken te bekostigen; raaar 

 liij was tevens eene kas van verzekering tegen brand en 

 schipbreuk (1). 



De Kerels verbonden zieh daarenboven onderling tôt ve- 

 lerlei doel in broederschappen , die zij GUden noemden , 

 en zwoeren elkander bij te staan en te helpen metgoed en . 

 bloed. I 



Zij huldigden wel den graaf van Vlaanderen als hunnen 

 wettigen vorst, doch ontzegden hem allen rechtstreekschen 

 invloed op hunne zaken. || 



Tolien van doorvaart en invoer, van den aard als dege- 

 nen die wij nu douanen, haven- of baanrechlen noemen, 

 betaaiden zij gewilbg ten voordeele des vofsten; maar van 

 eene persoonlijke belasting op hunne hoofden, hunne wo- i 

 ningen of hunne akkers, wilden zij niet hooren. Inderdaad, 

 volgens oud-Germaansch recht, was het betalen van allen 

 persoonlijken toi een teeken van dienstbaarheid en sla- 

 vernij. j 



Moesten zij met de andere gewesten des lands in de | 

 kosten van den oorlog bijdragen, dan stuurde de graaf hun } 

 eene bede toe, en, na beraadslaging, vergunden zij hem 

 uit den gildeschat eene zekere hoeveelheid marken zil- 

 vers. — Deze wijze van geldvergunning aan de vorsten is 

 in meest al de provincien van België in voege gebleven tôt 

 het einde der verledene eeuw. 



De Kerels waren landbouwers, zeevaarders, visschers, 

 koophandelaars of wevers. Zij woonden niet binnen be- 



(1) Carolus Magnus heeft in zijne Capitularien (a" 779, art. XIV) reeds 

 deze onderlinge verzekeringen verboden. Zie overigens Kervyu de Lellen- 

 hove, Hisl. de Fl.y t. I", p. 114. 



