( 625 ) 

 den toren en smeet ze van boven neder op de steenen van 

 het plein der Burg. 



Na deze bloedige strafpleging trok het Fransche léger 

 naar Yperen, waar de Kerels, onder bevel van Willem 

 van Loo, zich hadden versterkt. 



Ten gevolge der moord des graven onderling verdeeld, 

 en verraden door eenige poorters van Yperen, konden de 

 Kerels niet lang weêrstand bieden , en ondergingen eene 

 beslissende nederlaag (1). 



De tôt dan onplooibare Vlaamsche Saksen waren nu 

 geheel ter nedergedrukt; hunne natuurlijke oversten, 

 hunne machtigste beschermers, de Erembalds, had men 

 uitgeroeid, onder het valsche voorwendsel dat zij allen 

 medeplichtig aan den moord van graaf Karel waren. 



« Men heeft hunne verrechtvaardiging belet » zegt de 

 geleerde abbé Carton « door lien uit te roeien, en deze 

 baan is de zekerste om gelijk te halen, want de dooden 

 spreken niet. Toen zij nog leefden, heeft men hen niet 

 willen onderhooren; zij vroegen rechters en men gaf hun 

 beulen (2). » 



De koning van Frankrijk, als hadde hij Vlaanderen 

 zelven veroverd, drong de Vlamingen eenen Franschen 

 vorst, Willem van Normandie, tôt graaf op. 



De ridders mochten tevreden zijn. Nu heerschte over 

 Vlaanderen een graaf, gansch doordrongen van Gallo-Fran- 

 kische gedachten, en diensvolgens vijand der volksvrij- 

 heden. 



(1) Zie het omstandig verliaal van den moord des graven, van de bele- 

 gering der Burg en van de nederlaag der Kerels van Yperen, in de reeds 

 gemelde kroniek van Galberlus, Vila Caroli Boni, elc. 



(2) Abbé Carton, Bertulf et sa famille , Ainn. de la Soc. d'Émulation 

 DE Bruges, t. 1"^ 2« série, p. 303. 



