aanneemt te bestaan uit een uiterst fijn, hypothetisch gas, 
het coronium, waarin tal van kleine op meteorieten gelijkende 
lichamen zijn verspreid. 
e hier in zeer algemeene trekken medegedeelde denk- 
beelden omtrent het wezen der zon stellen in staat van de 
meeste verschijnselen, die op bet zons-oppervlak zijn waar 
te nemen, bevredigende, zij het dan ook dikwijls zeer uit- 
eenloopende verklaringen te geven; met geen enkel feit is 
deze theorie bepaald in strijd. 
En toch, hoe natuurlijk en ongedwongen die denkbeelden 
mogen schijnen, onweersproken zijn zij niet gebleven. Het 
was n.l. Dr. Avausr Scumipt te Stuttgart, die in 1891 in 
een brochure, getiteld die Strahlenbrechung auf der Sonne, 
ein geometrischer Beitrag zur Sonnenphysik, geheel andere 
denkbeelden omtrent het wezen der zon ontwikkelde. Terwijl 
toch in de hierboven geschetste theorie de refractie geheel 
buiten beschouwing wordt gelaten, moet deze, zooals SCHMIDT 
aantoont, een overwegenden invloed op de waargenomen 
verschijnselen uitoefenen; volgens hem is het beeld, dat de 
zon ons in de hemelruimte vertoont, enkel schijn, hare 
begrenzing een optische illusie! Wat men nabij den zonsrand 
waarneemt is slechts een bedriegelijke afspiegeling der 
werkelijkheid! 
Tot een goed begrip der denkbeelden van Scumipt zal het 
noodig zijn, vooraf het verschijnsel der refractie of straal- 
breking nader te beschouwen en ook enkele punten betreffende 
de theorie der kromme lijnen in kort uiteen te zetten. 
In de luchtledige ruimte en in een homogene middenstof, 
Бу. een gasmassa van constante dichtheid en samenstelling, 
plant het licht zich rechtlijnig voort. Gaat een lichtstraal 
uit de luchtledige ruimte over in een homogene middenstof, 
of uit een homogene middenstof in een andere, dan is zoowel 
vóór als na den overgang de weg rechtlijnig, maar heeft er 
in het scheidingsvlak breking plaats volgens de door SNELLIUS 
ontdekte wetten. De invallende en de gebroken lichtstraal 
