= B6 — 
wordt uitgerekt; hierop volgt een tweede, ringvormig beeld van 
het voorvlak, waarvan het midden eveneens tot een cirkel is 
uitgerekt en zoo verder afwisselend beelden der achterste en 
voorste helft. De uiterste van het oppervlak afkomstige 
stralen, die den waarnemer bereiken, vertoonen zich op den 
eritieken afstand (zie figuur 13); denkt men zich met dezen 
als straal een cirkel beschreven, dan zullen alle beelden dus 
daarbinnen zijn gelegen; hun aantal is onbepaald groot, maar 
hunne breedte neemt onbepaald af; in werkelijkheid zullen 
allen binnen een nauwe zone zijn begrepen en worden de op- 
volgende strooken al spoedig uiterst smal, zoodat er hoogstens ` 
enkele van zijn te onderscheiden. Het deel der atmosteer, Е 
dat zich tusschen het oppervlak en de critieke sfeer bevindt, — 
wordt geheel bedekt door het beeld van het oppervlak zelf, 
en is dus nabij den rand niet afzonderlijk zichtbaar; alles 
wat zich in die ruimte bevindt vertoont zich schijnbaar 
tegen het oppervlak. Buiten den cirkel met den critieken 
afstand als straal beschreven, zijn wolken buiten de critieke 
sfeer in de atmosfeer drijvende waar te nemen, weer samen- 
gedrukt in de onderste lagen. Het is mogelijk dat de planeet 
Jupiter zich op deze wijze aan den beschouwer voordoet. 
IET NE et en PUE IC ASA E 
Ten slotte zullen wij nagaan, welk beeld een lichtgevende 
gasmassa, die zich ergens in de wereldruimte bevindt, zal 
vertoonen. De dichtheid daarvan zal het grootst zijn nabij 
het zwaartepunt, en naar buiten geleidelijk afnemen, waarbij, ` ` 
als wij veronderstellen, dat de deelen der massa zich ten 
opzichte van elkaar in rust bevinden, de vlakken van gelijke 
dichtheid concentrische boloppervlakken zullen zijn. In de 
buitenste deelen zal de dichtheid onmerkbaar tot nul naderen, 
zoodat een bepaalde begrenzing niet is aan te geven, evenmin 
als bij de atmosferen der planeten. Wij nemen aan, dat de 
massa niet alleen lichtgevend, maar ook doorzichtig is, zoodat 
ook lichtstralen afkomstig van іп -het inwendige gelegen 
deeltjes naar buiten kunnen dringen en dat de intensiteit 
dier lichtstralen ten minste tot zekere grens grooter wordt, 
