verschil zal zijn, dus hoe sprekender de rand zich zal af- 
teekenen. 
De gasmassa in haar geheel zal zich derhalve voordoen 
als een scherp begrensde sterk lichtende bol, omgeven door 
een zwak lichtende atmosfeer, juist als het beeld, dat van 
de zon wordt waargenomen. Het voorkomen van dit hemel- 
lichaam 15 daarom op zich zelf geen bewijs, dat het inder- 
daad een scherp begrensd, door condensatie gevormd buiten- 
oppervlak moet bezitten, want het is evenzeer te verklaren, 
wanneer men aanneemt, dat de gasmassa onbegrensd is, maar 
een critieke sfeer bezit. Daar dit wegens de groote uitge- 
breidheid en de groote dichtheid in het inwendige bij de zon 
stellig het geval moet zijn, acht Scumipr de laatste opvatting 
het meest aannemelijk. 
Het zou te ver voeren thans nog in te gaan op de ver- 
klaringen, die in verband met zijn theorie door Ѕснмірт van 
een aantal op en nabij het zonsoppervlak waargenomen ver- 
schijnselen wordt gegeven. Het zij genoeg te vermelden, 
dat hij daarbij aanneemt, dat de verschillende gassen naar 
hunne dichtheid min of meer laagsgewijze voorkomen; bij 
voorbeeld de lichte waterstof in de meer buitenwaarts gelegen 
deelen der massa. Terwijl verder het algemeene beeld, dat 
de zon vertoont, zooals dat hierboven geschetst werd, is 
toe te schrijven aan de regelmatige straalbuiging in de 
opvolgende lagen, wordt dat voorkomen plaatselijk gewijzigd 
door onregelmatigheden in den loop der lichtkrommen, ver- 
oorzaakt door gebieden van hooge en lage drukking, waar 
de dichtheid dus grooter of kleiner is dan in normale 
omstandigheden. Hierbij is in aanmerking te nemen, dat 
alle verschijnselen in het inwendige der massa begrepen 
tusschen de critieke sfeer en den bol zich zoo voordoen, 
alsof zij plaats grepen op het schijnbare oppervlak zelf, 
daar zij bij de wenteling der massa om hare as steeds het 
eerst nabij den rand van het beeld zichtbaar worden. 
Всимшт heeft zijn theorie samengevat in de drie volgende 
stellingen: 
