he ` = 
1. De zon is een onbegrensd hemellichaam; in het bij- 
zonder bestaat er geen grensvlak tusschen zonslichaam en 
zonsatmosfeer, 
ge. De rand der zon wordt teweeggebracht door regelmatige 
straalbuiging in een atmosfeer, wier dichtheid in het schijnbare 
grensgebied veel kleiner is dan de dichtheid der lucht nabij 
het aardoppervlak. 
3*. Zonnefakkels en protuberanties worden veroorzaakt 
door onregelmatige straalbuiging. Het licht der protuberanties 
is afkomstig uit een deel der massa, dat binnen de schijnbare 
grens is gelegen. 
De theorie van Scumipr heeft aanvankelijk bij de astro- 
nomen weinig belangstelling gevonden. Voor hen, die zich 
meer bepaald met de studie der zonnephysika hadden bezig 
gehouden, was het wellicht geen aangenaam denkbeeld, dat 
zij, volgens die theorie bij de beschrijving en verklaring der 
op het zonsoppervlak waargenomen verschijnselen, 200 dikwijls 
schijn voor wezen hadden gehouden! Eerst in 1895 vond 
de theorie bespreking en veelal bestrijding, o.a. van de 
zijde van Нате, KEELER en Opporzer:; Scuwipr zelf heeft zich 
ook nog meermalen laten hooren tot toelichting en verdediging 
zijner denkbeelden. 
In den laatsten tijd is de theorie meer op den voorgrond 
getreden door de ontwikkelingen van den Utrechtschen hoog: 
leeraar W. Н. Лллоз betreffende de rol, die wordt vervuld 
door de anomale dispersie bij de op het zonsoppervlak waar- 
genomen verschijnselen; ook hij beschouwt daarbij de 200 
als een onbegrensde gasmassa, geheel in overeenstemming met 
het hoofddenkbeeld van Scumipr. In N°. 3824 der Astronomische 
Nachrichten, waarin Junus een aantal bezwaren weerlegt, die 
tegen zijn theorie waren ingebracht, noemt hij het denkbeeld 
van SCHMIDT „geniaal”, en met die lofspraak van zoo bevoegde 
zijde wil ik eindigen. 
J. J. А. MULLER. 
