OVER DEN DOOD. 
(Voordracht gehouden 19 December 1904 op de Bestuursafdeeling 
voor voordrachten met debat). 
AL M. Н. И. 
Daar werd in den laatsten tijd van deze plaats zóóveel 
exacte wetenschap verkondigd, dat misschien het oogenblik 
gekomen is om eens iets minder exact te zijn, onzen gedachten 
eens wat meer den vrijen loop te gunnen en die niet door 
allerlei formules en wat dies meer zij te beperken. Nu moet 
ik eerlijk bekennen, dat ik dan daarvoor een wel wat meer 
opgewekt onderwerp had kunnen kiezen, dan juist datgene 
hetwelk aan al ons werken en streven een einde maakt en 
de opmerking van iemand, die toevallig het con vocatie-briefje 
voor deze vergadering zag: „waarom ik niet liever spreken 
wilde over het leven, daar dat toch voor ons veel belangrijker 
is dan de 4004”, gaf mij een gevoel van spijt over de keuze 
van mijn onderwerp. Doch weer troostte mij de gedachte, 
dat het moeilijk zou vallen om over den dood te spreken, 
zonder daarbij tevens veel aandacht te schenken aan dat 
leven, waarvan de Spaansche, dichter CALDERON DE LA BARCA 
getuigde, dat het is een droom, maar nog niet eens een 
schoone. Bovendien is er in den tegenwoordigen tijd voor 
ons meer dan ooit aanleiding om na te denken over den 
dood, nu het geheele Oosten het schouwtooneel is, waar deze 
op de meest gruwelijke wijze rondwaart. 
Het is een merkwaardig verschijnsel in de wetenschap, 
dat er tijdperken zijn waarin een bepaald onderwerp meer 
dan anders de aandacht tot zich trekt en den geest bezig 
houdt. Zoo verheugt de dood in de laatste jaren zich weer 
meer in de belangstelling der levenden dan kort te voren, 
