ZK E 
werden als eine Strafe für unser Dasein. Der Tod sagt: 
Du bist das Produkt eines Aktes, der nicht hätte sein 
sollen; darum must du, ihn auszulöschen, sterben. Er ist die 
schmerzliche Lisung des Knotens, den die Zeugung mit 
Wollust geschürzt hatte und die von aussen eindringende, 
gewaltsame Zerstórung des Grundirrtums unseres Wesens: 
die grosse Enttaüschung. Wir sind im Grunde etwas, das 
nicht sein sollte: darum hören wir auf zu sein." Getrouw 
aan die opvatting bleef ScHoPENHaUER coelibatair. HARTMANN, 
de schrijver van die Philosophie des Unbewussten, ging voor 
alle zekerheid nog verder dan zijn leermeester en overtuigd 
er van, dat de geest gewillig, maar het vleesch zwak kan 
zijn, stelde hij voor, dat alle aanhangers van zijn leer afstand 
zouden doen van de middelen, die hen in staat stellen den 
door SCHOPENHAUER bedoelden knoop te leggen. 
Als motto voor zijn die Welt als Wille und Vorstellung 
koos SCHOPENHAUER de woorden: „Tous les hommes désirent 
uniquement de se délivrer de la mort: ils ne savent pas se 
délivrer de la vie," en toch keuren zijn aanhangers den 
zelfmoord af, achten dien zelfs ongeoorloofd, omdat daardoor. 
de moeielijkheid niet wordt opgelost. Alsof dit wel het geval 
zou zijn, wanneer er een paar castraten meer rondwaren 
door dit aardsche tranendal. 
MAINLAENDER, de schrijver van die Philosophie der Erlösung, 
had zoo'n afkeer van het leven en zoo weinig vrees voor den 
dood, dat hij zich op 35-jarigen leeftijd van het leven beroofde 
en dit laatste beschouwde als de plicht van alle belijders 
der leer, die Torsror samenvatte in deze weinige woorden: 
„que la vie est un nonsens.” 
Men heeft wel eens beweerd, dat het doel van het leven 
is de dood. Heeft deze meening recht van bestaan, m.a.W. 
is de dood een noodzakelijk gevolg van het leven of zijn er 
in de natuur wezens, die niet sterven? Het antwoord op 
deze vraag gegeven, is niet altijd hetzelfde. Velen zijn van 
meening, dat die wezens, welke geen bepaalde elementen 
