ee ра 
omdat dan het biologisch doel, dat hem het recht geeft op 
een plaats op aarde, ophoudt te bestaan. Het biologisch 
doel van elk individueel bestaan is zooveel mogelijk nieuw 
leven voort te brengen en de biologische waarde van het 
individu wordt volgens Bork niet uitgedrukt door het aantal 
jaren, dat verloopt tusschen zijn geboorte en zijn dood, maar 
door de somma van nieuw leven, dat in hem zijn oorsprong 
nam. Hij vergelijkt het voortbestaan van het somatisch leven 
na den geslachtsdood met het nagloeien van een electrisch 
lampje nadat de stroom verbroken is. Het is alsof de soma- 
tische organen de vitale energie gebruiken, die ten tijde van 
den geslachtsdood nog in hen was opgehoopt. 
Wanneer wij met deze voorstelling wenschen mede te 
gaan, dan zijn er twee vragen, die op antwoord wachten: 
1°. Wat is de oorzaak van den somatischen dood? en 
2. Wat is het doel der copulatie en der bevruchting? 
Op de eerste vraag heeft men slechts met het opstellen 
van verschillende hypothesen, die geen van alle veel bewijs- 
kracht bezitten, kunnen antwoorden.. 
. Навтос beschouwt de kern der cel als een soort zenuw- 
stelsel. Hoe grooter het aantal celdeelingen is dat plaats 
heeft, hoe meer de gevoeligheid voor de prikkels door het 
celplasma op dat zenuwstelsel uitgeoefend vermindert. Van 
daar ouderdom en dood. 
Volgens Biirscuu is het leven het gevolg van de inwerking 
van een ferment op het protoplasma. Wanneer dit ferment 
is opgebruikt eindigt het leven. De protozoen zijn in staat 
het zelf te bereiden en het dus aan te vullen, naar gelang 
van het gebruik, maar bij de hooger ontwikkelde dieren 
hebben alleen de. geslachtscellen dat vermogen. . 
Weer anderen meenen, dat het verschil tusschen levend 
en dood plasma hierin bestaat, dat uit het levend protoplasma 
door bepaalde chemische invloeden de aldehyden verdwijnen 
en dit de oorzaak is-van het afsterven van het plasma. 
Ik zal het maar bij de vermelding van deze drie hypothesen 
laten, mij geheel aansluitende bij de woorden van Yves DELAGE: 
