— 156 — 
De groote mate van veranderlijkheid in kleur, grootte, lengte 
van vacht, skelet enz. aan den orang-oetan eigen, maakt het 
begrijpelijk, dat vele locaal-variéteiten zullen bestaan, zonder 
at men daarom reeds van afzonderlijke ondersoorten zal 
mogen зргеКеп. 
De orang-oetan bezit een liehtere of donkerdere roodbruine 
vacht; het gezicht, de ooren, de naakte deelen van de handen 
en voeten zijn in de jeugd donker geelachtig, maar later 
bruin tot zwart. 
Gezicht en voorhoofd zijn spaarzaam met roode haren 
bedekt, terwijl op de bovenlip en de kin helder kastanje-roode 
haren voorkomen, die bij het vrouwelijke dier minder goed 
ontwikkeld zijn dan bij het mannelijke. De haren zijn op 
't voorste deel van 't hoofd kort; lang en naar voren gericht 
aan de slapen en de zijkanten. Tusschen de schouders is 
het haar lichter van kleur, eveneens aan de armen en de 
beenen. 
De iris is bruin, terwijl soms van de witte sklerotika niets 
te zien is. 
Vooral de mannelijke dieren hebben groote hoektanden. 
Volgens Hagen onderscheidt de inlandsche bevolking 1 
Oost-Sumatra de „mawas-koeda” en de „mawas-messiah”; de 
eerste zou veel grooter dan de tweede zijn, en zich door 
de vosroode kleur van den rug onderscheiden. 
Hoewel in sommige streken van Sumatra nog vrij menig- 
vuldig voorkomende, schijnt de orang-oetan vroeger toch een 
grooter gebied bewoond te hebben. 
Op gelijken grond loopt hij half opgericht en ondersteunt 
zich met de voorste ledematen. Hij is langzaam en Zeer 
voorzichtig in zijne bewegingen, neemt geen sprongen, ook 
niet in de boomen. Heeft hij haast dan loopt hij in ee? 
soort galop, waarbij de beide armen als krukken vooruitgezet 
worden, daarna worden de achterste ledematen naar voren 
gebracht, die zwak ontwikkeld en kuitloos zijn. 
In koude, regenachtige nachten bedekt hij zich met bladeren, 
waardoor vermoedelijk het verhaal van het bouwen van hutten 
