— 186 — 
De kleur van 5. niger is gelijkmatig zwart, zelfs bij het 
jonge dier. Het onderste gedeelte der pooten kan echter 
meer of minder wit zijn, door het bezit van een witten ring 
boven de hoeven. 
Vooral de oude beeren zija forsche wilde dieren; zij worden 
slechts zeer zelden door de bevolking in gevangen staat 
gehouden, hetgeen wel het geval is met de vrouwelijke dieren, 
die dan vrij rondloopen en door de wilde beeren bevrucht - 
worden. . 
Volgens Jentink (N. Г. M., V. 13, p. 104) zou Sus ternatensis 
MEINER een jong dier van Sus niger zijn. ` 
34. Sus verrucosus MÜLLER en SCHLEGEL. 
Syn. Sus serofa Var. GiEBEL; S. mystaceus GRAY; S. min- 
danensis К. Mason; S. timoriensis Gray; 5. philippinensis 
NEHRING; S. marchei Hort; S. effrenus, frenatus, microtis en 
arietinus Heupe; S. amboinensis F. Masor; 5. ceramicus GRAY; 
S. borneensis Е. Major (volgens TROUESSART). 
Inl namen. Bagong-gagadoengan (Soend.); wraha (Java); 
tjeleng-goenoeng (Soendalanden); waraha, bawi-halas (Bali). 
Verspreiding. Java, Amboina, Ceram, Borneo. 
Maten. Lengte 134 cM.; lengte van den kop 48 cM.; 
van den staart 29 сМ.; hoogte 75 cM. 
Sus verrucosus komt minder veelvuldig voor dan Si 
vittatus; het leeft veelal in de hooge alang-alang velden van 
de lage bergstreken en meestal in groepjes van 2 of 3 te 
zamen. Zij zijn wilder en moediger dan Sus vittatus, en 
bezitten zeer sterke hoektanden. Het vleesch is grover ей 
minder smakelijk. De kop is aan elke zijde van drie wrat- 
achtige uitwassen voorzien, die bij zeer oude voorwerpen 
buitengewoon groot zijn, bij jonge dieren slechts weinig 
ontwikkeld. 
De kleur is meer geel-bruin dan bij Sus vittatus; de 
onderdeelen van den romp, voorzijde van het bovengedeelte — 
