— 203 — 
Volgens het bijgeloof zou de hoorn van den rhinoceros 
gebruikt kunnen worden om vergift te leeren kennen. 
56. Rhinoceros sondaicus DESMAREST. 
Syn. Rhinoceros floweri Gray; Rh. inermis Lesson; Rh. 
javanicus Cuvier; Rh. javensis Scuinz; Rh. nasalis GRAY. 
Inl namen. Badak (Mal. Soend.); warak (Jav.). 
Verspreiding. Java; Sumatra (?); Borneo (?). (Volgens 
TRovEssART niet op Sumatra en Borneo). 
Maten. Lengte tot aan den staart 330 cM.; hoogte 
15 cM.; lengte van den staart 50 cM.; lengte van den 
kop 72 cM. 
De éénhoornige neushoorn is grooter dan de tweehoornige 
en komt zeer veel overeen met Rh. unicornis van Voor-Indië. 
De huid is zoo goed als naakt en bezit diepe plooien. De 
plooien vóór en achter de schouders en voor de dijen zetten 
zich over den rug van de eene naar de andere zijde voort. 
De hoorn ontbreekt dikwijls bij het vrouwelijke dier en 
wordt dan vervangen door een geringe verhevenheid. 
De kleur is donker grijs. 
De jonge dieren zijn lichter van kleur en een weinig 
behaard met vuil witte, geelachtige haren, die na een paar 
maanden verdwijnen. 
In levenswijze komt deze soort met de vorige overeen, 
maar wordt nog hooger in het gebergte п.ш. tot op 3000 М. 
hoogte aangetroffen. | 
Slechts zelden zijn er eenige bijeen; meestal leven zij 
eenzaam of gepaard. Overdag liggen zij gaarne in modder 
evenals de karbouwen. 
Fam. TAPIRIDAE. 
57. Tapirus indicus CUVIER. 
Syn. Rhinochoerus sumatranus Gray; Tapirus ESCH 
Wasser; T. malayanus Rarrres; T. sumatranus GRAY. 
