Maten. Lengte van kop en romp 80 eM.; van den staart 
40 cM. í 8 GE 
De wilde hond heeft een naar beneden hangenden, aan de 
punt gekromden staart; de kleur is rood- of bruinachtig geel; 
aan de kin, keel en bovenlip meer witachtig. De stijve 
ooren staan recht overeind. 
De inlanders onderscheiden meerdere variéteiten. De be- 
woners van den Kawi kennen de ,wawar" (het grootst), de 
„adjag” en de ,kéké" (het kleinst); de eerste leeft in paren, 
de tweede in kleine troepen en de derde in grootere troepen. 
In de Preanger wordt gesproken van den ,,lagog”, de grootste 
vorm, die alléén of gepaard leeft, de „adjak”, die in kleur 
met den ,,lagog” overeenkomt maar iets kleiner is en in troepen 
van 4—18 stuks leeft en de „oesang-èsang”’, die niet grooter 
is dan een kat, in troepen leeft en de „adjaks” vergezelt 
(Natuurkundig Tijdschrift). 
Volgens Weger stamt de gewone kamponghond niet af van 
C. javanicus, maar is nauw verwant met den Tengger-hond, 
die veel overeenkomst heeft met den wilden hond der Salomon- 
eilanden en met den dingo van Australië. 
93. Canis familiaris var. tenggerana KOHLBRUGGE. 
Inl. namen. Andjing (Mal); asoe (L. Jav.); звао 
(Н. Jav.). 
Maten. Lengte van kop en romp 98 сМ.; van den staart 
30 cM. 
Volgens Конгввсссе (Natuurkundig Tijdschrift, V. 55) 18 
de Tengger-hond uitgestorven; eveneens sterft de Тапарапве, 
bruine Diëng-hond uit, die kleiner is en korter en lichter haat 
heeft. De kleur van de dikke, langharige vacht van den 
Tengger-hond is lichtbruin met een rossige tint en zwart- 
achtige bruine strepen. De rechtopstaande ooren, de wenk- 
brauwen en snuit zijn donker zwart-bruin. 
