50 
Obs. In primo tentamine (vide Mem. Acad. Besanc. Janv. 1839. p. 482.) 
Malachiorum genus aggressus, maximam Cerasti mantici, Mæœnchiæ 
octandræ et Mœnchiæ erectæ affinitatem manifesté oculis exposui. Tres 
has species in diversis generibus minimè disseminari posse perspicuis 
arpgumentis demonstravi; et insuper illas, dubitantibus tamen verbis, non 
tres sed unam tantum constituere speciem declaravi. Ab illo tempore, 
recentioribus investigationibus innixa, è dubio ad certum venit prælau- 
data opinio , et nunc nihil nisi tres ejusdem speciei stirpes in his agnoscere 
possum. Mihi Cerastium manticum et Mænchia octandra eamdem inter 
se cognationem, quäm Arenaria tetraquetra et Gypsophyla aggregata 
Linxr, quarum una flores quaternarios , altera verd quinarios explicat, 
quondàm offerebant ; et nunc tamen duæ præcitatæ species à clarissimis bo- 
tanicis, sine ullo dubio, in unam conjunguntur. Argumenta ex affinitate 
plantarum tunc solummodô desumpta non minoris momenti vim secum 
trahebant. Sed ecce nunc, meum intentiore oculo herbarium perlustrans, 
exemplarium C. mantici quinque florum , è quibus tres quinarüi , duo au- 
tem quaternarii in eodem caule, deprehendo. CI. Soyer- WisLemET in 
exemplario helvetico (in herbario GoproN asservato ) eadem observavit. 
(Vide Soyer-Wizr. Obs. 1859. p. 2.) 
Supervacaneum argumentis insequi affinitatem Mæœnchiæ octandræ et 
M. erectæ ; nam ambæ floribus quaternariis instructæ, vix altitudine et 
numero staminum differunt. 
In tentamine Malachiorum , ad hoc genus Cerastium manticum retule- 
ram. Hodiè vero aliter sentio ; nam in capsulis dentes solitarios, vel per 
paria geminatos , etiamve ternatos, inæquali valvularum dehiscentiä , ante 
oculos non semel habui. 
