— Ti 2 — 
LE+I=R Er ef, p+n= rh) +f, Pl. 
Jam e differentiarum finitarum theoria notum est, harnm coëfficientes eandem 
lesem sequi: unde produit: 
LD) Er. (n— 2) —n, due 0 PRASES 
fE)=ST(— 1) 2, — aÿ], 
ubi:n4 70, #2. 1eic., coëfficientes sunt binomiales, ta ut 7, evanescat, quoties 
un 
Invenimus igitur 
dP.(i+e"z)T 
dx? 
vel 
L EU SR: 
spy 
quoties ? numerus est Integer positivus, sed non zero, ac differentiarum finita- 
rum coëlliciens f,(p) datus est ope aequationis 
71 > 4 (4 
IL L'E)=ST— 1) 2, (0 — ay]. 
Scholion. Aequatio sub termino generali ad dextram formulae (L) po- 
sta, & + 8 — p — 1, nos edocet, loco & sensim sensimque zero et nume- 
ros integros POsitivOs E, 2, 3, ::- p — 1, sed non numerum numero p — 1 
majorem poni debere; qua de re expressio ad dextram formuae (1.) p gaudet 
terminis, nec est series infmita. Sed etiam valor ipsius /,(7) in (IL) non est 
series infinita, sed 2— 1 tantum terminis constat, propter quod 2, toties eva- 
nescit, quoties & > 2 sumitur. 
{. 2 Corollarium. 
Posito in formula (I. (. 3 x —O prodibit: 
LECE A) e Q'i 
LL. Ce “Ed La th =S|(— 1)" Li Et, (?) : Go 
Re 
6. 3, Problema IL. 
Seriei infinitae | 
OP— 19 :z op : 7 "mp. *Z Sur. zŸ— eic. etc. vel S [— 1) a. z°] 
summam invenire , quum P sit : ‘numerus integer positivus. 
