Alexandri Lehmann reliquiue botanicae. (@25) 401 
Diu haesitavi in conjangendis formis discrepantibus plantae valde variabilis, inter quas 
tamen reiterato examine certos limites nullos detegere potui. Variat caulis indumentum; 
nonnunquam enim caulis a basi dense hispidus, saepius pili multo rariores in inferiore 
caulis parte subnulli, saepissime omnino evanescunt, callis tantummodo superstitibus vel 
setula brevissima adpressa auctis vel nudis, interdum caulis plane glaberrimus. Eodem 
modo folia variant a hispidissimis ad omnino fere glabrata saepe in uno eodemque speci- 
mine; nec minus foliorum color et forma variant, sunt enim vel pallide vel intense virentes, 
inferiora saepissime oblongo-ovata utrinque acuta, petiolo fere semipollicari fulta, pollicem 
circiter longa, dimidio pollice versus basin paulo angustiora, superiora et ramealia sensim 
minora summa saepissime late ovata basi rotundata, acuta vel interdum obtusiuscula. 
Calycis laciniae extus saepe hispidulae immo canescentes, sacpius vero glabratae, semper 
tamen margine villosulae et intus dense sericeae, mox angustiores mox latiores, acutius- 
culae vel obtusiusculae. Corollae tubus 1%/, — 1‘/, lineae longus, quoad aetatem forma 
- varians, vel aequalis, vel saepius medio intumescens plus minus dense sericeo - retrorsum 
pilosus, interdum apicem versus subglabratus; laciniarum forma eadem in omnibus, sed 
interdum laciniae breviores *), minus angustae, interdum lineam longitudine metientes 
acuminato-subulatae, omnino fere glabratae, vel dorso parce pilosiusculae, basi planiuseulae 
Subintegrae, vel saepius crispato-uni-bidentatae, dentibus plus minus in fauce prominulis; 
faux intus supra antherarum insertionem semper glaberrima; antherae medio vel vix infra 
medium tubi insertae mox breviores fere oblongae, mox longiores sublanceolatae fere 
faucem attingentes, semper glabrae. Stylus linea dimidia vix unquam \longior, semper 
pilis retrosis hispidulus, stigma conicum stylum adaequans vel vix longius pube brevi fere 
acqualiter magis tamen versus apicem hispidulum. Nuculac in speciminibus Lehmannianis 
semper sericco-lanatae, in speciminibus ad lacum Balchasch lectis quae vidi, alterius 
nuculae glaberrimae, alterius vero, caeterum ad unguem congruentis, sericeo-villosae erant. 
Formas sequentes igitur distinguerem: 
(«æ Schrenkianum caule basi glabro superne sparse setuloso, foliis subglabratis 
utrinque parce strigilloso-callosis, sepalis extus glabris, corollae tubo extus parce retrorsum 
adpresse setuloso lacinis subulatis elongatis, [1°” longis] nuculis glabris). 
Ad lacum Balchasch legit cl. Schrenk. 
H. Schrenkianum.  Ledeb. fl. ross. IL. p. 102. 
B. Sericeum praecedenti simillimum, sed nuculae retrorsum sericeo-villosae. 
Ad lacum Balchasch leg, el. Schrenk). 
7. Hispidum caule a basi foliüsque subtus ad nervos hispidis supra strigosis subtus 
canescenti dense pilosis, sepalis extlus canescentibus, corollae tubo dense sericeopiloso, 
laciniis elongatis, ovario glabro (?). 
Hab. Im Flugsande bei Malibasch am Ssyr-Darja 7. Juli 1841. 
*) Nunquam brevissimae ut indicat diagnosis Ledebouriana; in icone etiam citata var. nostrae 6. Eichwaldi, laciniae 
acuminatae inflexae optime depictae sunt. 
Mém. des sav. étrang. T. VII. 51 
