20 FRA U T'Y ETIT'ENR 
parante; rudimentum staminis quinti apice supra barbatum: semina sub- 
globosa. 
Jo. Bapt. Monet de Lamarkius (Encycel. méth. Botan. t. IL p. Il. pag. 586) 
conjunxit Chelonen cum Pentstemone suadet tamen separationem (L c. t. II. 
p. IT. p. 587 sub No. 2), cum Pentstemon discrepet a Chelone stamine 
quinto sterili, quod Lamarkius desiderat in CAelone (1. c. p. 586 sub No. 1). 
Nec J. L. M. Poiretius (Encycl. méth. Botan. Suppl. t. IL. p. II. pag. 649; — 
t. IV. p. L. pag 351.) ausus est, Pentstemonem designere proprium genus; 
fatetur enim, Pentstemonis stamen quintum sterile fertilibus longius apice- 
que barbatum sistere characterem nimis laevem. Itaque Pentstemonem ad- 
mittit tantum subdivisionem generis Chelones. 
C. H. Persoonius primum (C. a Linné Syst. ves. Edit. XV. procur. a 
C. H. Persoon. p. 590) omnino conjunxit Chelonen et Pentstemonem in unum 
genus; serius (Synops. plant. IL. p. 169) tamen ei sistunt subgenera ob sta- 
men sterile in illa glabrum, in hoc barbatum. A. L. Jussieui observatio- 
nibus innitens-de Penstemone praeterea effatur, ejus species fortasse etiam, 
quoad fructum adtineat, sub proprio genere esse separandas.  Practerea 
nomen ,, Pentstemonis, tum temporis usitatum, mutat in ,, Pentastemonis“, 
quod et suavius sonat, et rectius compositum est. 
Chr. Schkuhrius (Botan. Handb. Il. p. 177.) genera ambo commemorata 
conjungit; attamen monendum, eum caruisse occasione investigandi Penta- 
stemonis speciem . genuinam, cum hortus Wittenbergensis ei suppeditaret 
solummodo Czelonen obliquam L. 
C. L. Willdenovius (Spec. pl. IIT. p. 225—228) aeque ac R. Brownius 
(Gul. Aït. Hort. Kew. Edit. IL. cura R. Brown. IV. p. 7.) discernunt Pen- 
tastemonem à Chelone, utentes his characteribus: 1) Chelone: corolla ringens, 
ventricosa; rudimentum filamenti quinti glabrum. — 2) Pentastemon: corolla 
bilabiata, ventricosa; rudimentum filamenti quinti superne barbatum. 
