258 TRAUTFFETTER 
Pentastemones pertinent ad Bignonieas ; Sprengelius (Syst. veg. Il. p. 681), 
Bartlingius (Ord. natur. pl. p. 171), Lindleyus (Einleit. in d. natürl. system. 
Aus dem, :Englischen.: p. 344) let Reichenbachius (Conspect. regn. veget. 
p.123). autem adnumerant Pentastemones Scrofularineis.. Nos quidem lui 
benter adsentimus opinioni Sprengelii, cum semina in Pentastemonibus: ex 
observationibus nostris sint albuminosa. Praeterea seminum dispositio, pla- 
centae forma et capsulae structura in Penfastemonibus alia, ac in Bignonieïs. 
Si locum Pentastemonis inter genera affinia spectas, certe errarunt;, qui 
(Spreng. Syst. Veg. Il, p. 681) ïillum juxta Treviraniam collocarunt ,; quae 
mera Gesneriacea; errarunt etiam il, qui collocarunt Pentastemonem vel 
inter Gerardiam et Gesneriam (Richt. Cod. Linn. p. 591), vel inter Ge- 
rardiam, Cyrillam et Gloxiniam (Willd. Spec. pl. IT. p. 226), vel juxta 
Sesamum et Incarvilleam (Juss. Gen. pl. Edit. Usteri. p. 153); etenim pro- 
cul dubio Pentastemon vindicat sibi locum juxta Digitalem, uti jam Bart- 
lingius optime monuit (Ord. natur. pl. p. 171). : 
6 6. 
Pentastemonis generis distributio geographica illustratur. 
Orientem versus Asia adpropinquat Americae: insularum Aléuticarum 
et insularum, quibus a vulpeculis nomen, series extenditur a terra conti- 
nente illa usque ad hanc, nec in septentrione summo separatur Asia ab 
America, nisi Behringïi freto angusto; at occidentem versus illis interpositus 
est hiatus ingens, in quo maris atlantici vasti volvuntur undae salsae, 
migrationum plantarum metam ultimam sistentes. Inde illustratur quae 
inprimis temporibus nostris probata est Botanicorum Rossicorum et Anglo- 
rum. laboribus observatio, e qua regionum Americanarum septentrionali- 
occidentalium florae exhibent genera et species easdem multas, cum contra 
Europae flora, paucis speciebus exceptis, omnino differat a flora Americae 
septentrionali - orientalis.  Quod confirmatur  quoque Pentastemone  genere 
