MONOGRABHIA nai.iciim. 25 



longflB, conicffi, obtusee, glaberrimae, demam fusco-rufesoentes, stylo minimo ve] mediocri, stigmatibus 

 brevissimis patentissimia ve] subrecurvatis, obsolete ema.rginati.s. 



A ceteris speciebus in Europa indigenis optirne distincta et aliis pleiändrifl regio- 

 nuin ciilidarum (ut S. tetraspermac, S. Safsaf et S. eapensi) ita affinis, ut facile earum 

 modificatio tantum salutanda sit. Consistentia, nervatio, color et serratura; foliorum, 

 forma et longitudo amentorum foliatoruin, constructio denique florum quum femineorura 

 tum masculinorum fere easdem. Nulli autern magis affinis quam S. nigrce, qua; in Ame- 

 rica omnino est quod hsec in orbe vetere, et forsan conjicere fas esset, omnes species jam 

 enumeratas quasi ex una eademque stirpe primitus esse enatas. 



A *S. nigra, qualis ssepissime est evoluta, vulgo in eo differt S. triandra, quod graci- 

 lior est et minor, in forinam arboris rarius (ut nonnumquam in terris meridionalibus, cfr. 

 Grisebach Spicileg. fl. rum. p. 344) elata, foliis latioribus et brevioribus rarius longissime 

 lineari-attenuatis et acuminato-cuspidatis demum rigidioribus et subtus saapissime sat in- 

 tense glaucis, floribus masculis semper triandris et capsulis vulgo brevioribus obtusis et 

 rufescentibus insignis. Saape autem adsunt formas S. nigrce, de quibus incertum est, quibus 

 notis a & triandra distinguantur. 



Nomen "S. triandra L." ei amygdalince certe est praaferendum, ut jam demonstra- 

 verunt ill. Wimmer et A. Kerner. Quod enim ad eam speciem adtinet, quam Linnaaus in 

 fl. lapp. sub n. 349 intellexerit, valde dubium videtur, utrum S. triandram veram vel S. pen- 

 tandraa formam respiciat. Figura folii tab. VIII b melius in S. pentandram quadrat, ad quam 

 citat t. VIII z, quaa formam ejus parvifoliam exhibet; "folia appendiculis ubique destituta" 

 — quod sane in foliis tam latis S. triandraa mirum — "caulis ruber" i. e. rami rubri, (etiam 

 ut in S. pentandra fruticosa) describuntur; inträ fines Lapponiaa nulla crescit S. triandra, 

 sed tantum ad ostium fl. Tornensis; in herbario Linnaai (sec. C. Hartman Vetensk. Akad. 

 Handl. 1851. p. 330) unum S. triandraa specimen "S. pentandra" inscriptum adest; in eodem 

 herbario nulla specimina "S. amygdalina" appellata asservantur, sed in folio 22 exemplaria 

 "S. triandra' inscripta. — In fl. suec. ed. 1 hane n. 349 fl. lapp. ad duas species retulit 

 Linnaäus, se. ad n. 794 et 795; in ed. 2 ejusdem Floraa posteriorem, sen. — 795 i. e. n. 349 

 t. 8 f. b Fl. lapp. (quse ad ripas Norrlandise crescere dicit) ad S- fragilem ducit, sed ad 

 suam "S. amygdalinam" illam refert alteram, quam sub n. 794 antea proposuit, quam S. 

 pentandra? formam esse credo. Unde patet Linnseum hane Salicem triandram primo non 

 rite ab affinibus distinxisse. 



Quoad formas varias, quibus se induit, etiam hsec species sat polymorpha. Sequen- 

 tes tantum adnotamus: 



Statura variat: frutex humilis (in alpinis), arbuscula 2-orgyalis vel arbor parva. 

 Rami fusco-castanei v. viridi-testacei, nunc subviminales nunc patenti-ramulosi. 

 Folia a) colore: 1) discoloria: subtus plus minusve intense glaucescentia. Haec, qua? po- 

 tissimum S. amygdalina Auctorum, plerumque silvestris adest, saape sat angustifolia 

 deprehenditur; 2) concoloria: subtus pallidiora sed dilute viridula. Haac frequenter 

 colitur, folia habet tenuiora, saape basin versus sat lata, stipulas maj öres. Praa cete- 

 ris S. triandra appellata. 



b) forma: late ovato-lanceolata (S. Villarsiana), obovato-lanceolata, elliptico-lanceolata 

 (typica), exacte lanceolata, lineari-lanceolata et angustissima. 



c) margine: grosse vel tenuiter serrulata, denticulata aut integerrima. 



K. Vet Akad. Handl. B. 6. N:o 1. 4 



