MONOGRAPHIA SAL 



instar pedicellum ovarii oingente eoque triplo \ <l magis breviore, oapsulis globosie riridulis glaberrimi 

 styln priino subdistincto demum obsoleto viridulo, stigmatibua flavescentibua "puDctiformibua. 



Jam in Dissertatione "Centuria I plantarum" inscripta (Ups. 1755) sub nomim S. 

 cegyptiaca" de forma Salicis mentionem fecit Linnaeue (cfr. Amoen. Acad. IV. p. 295, sp. 

 pl. ed. 2 p. 1444 et System. Nat. XIV p. 879), quam sine dubio in Aegypto legit Has- 

 selquist (cfr. Hasselquists resa till det heliga landet p. 115) cujusque synonyma habel 

 "Salix syriaca folio oleogineo argenteo Bauii. Pinax 474 et Calaf seu Ban Alp. iEgypt. 

 61. t. 62". Quam post eum etiam attulerunt Willdenow sp. pl. IV. p. 687 (sed eum alia 

 forma ex Rossia meridionali confusa), Poiket Encycl. niéth. VI. p. 636, Sprengel Systema 

 Veget. I. p. 104 et Persoon Syn. II. 601. Hane speciem tamen non eandem esse ac S. Saf- 

 saf Forsk. vetat omnis descriptio apud auetores citatos; folia enim "figura S. caprese ovalia" 

 (L.) "magna et lata, ovalia-oblonga, tenuissima, 6 — 8 poll. longa, 3 poll. lata, subtus te- 

 nuiter albida, margine undulato-crenulata" (Poir.), "gemma3 magnae, et amentum lanatum 

 figura S. caprece florentis di-andrum" (L.). Videtur itaque aut *S'. caprea ipsissima aut, quod 

 mihi verosimilius, S. pedicellata Desf., arbor in Africa tota boreali et Europa mediterranea 

 adjacente non infrequens. Specimen sub nomine S. cegyptiacce in herb. Linnasano asserva- 

 tum, cui nomen "S. prcecox Mert." imposuit J. E. Smith, certissime ab omni S. Safsafvera 

 differre et S. caprea? esse similiorem me per litteras certiorem fecit hujus herbarii custos 

 meritissimus Kippist. 



aS. Safsaf, formis multis in patria sua valde Judens, S. ietraspermce in India orientali 

 ita similis vel analoga est, ut notis ullis vix ab ea certe distingui possit, quare autumare 

 licet eam ex India antiquitus esse transmissam; quaa formas enim in Aegypto superiore et 

 regno Abyssinise obveniunt eum indicis fere identicas videntur. Qualis autem in Aegypto in- 

 feriori frequentior occurrit (nonne semper et saltem primitus ibi eulta?) a S. tetrasperma 

 vulgo differt: foliis multo tenuioribus et angustioribus longissime cuspidatis pallidius viri- 

 dulis, prascipue autem amentis masculis multo brevioribus et crassioribus magis densifloris 

 (nec flexuosis vel verticillato-floris), squamis minoribus fere acutiusculis non raro glabrius- 

 culis, amentis femineis etiam brevioribus, eapsulis brevius pedicellatis magis globosis et 

 maturitate ita confertis, ut amenta quasi ovalia adpareant, vulgo viridibus. 



Formas peculiares hujus typi ad sequentes modificationes potissimum referri possunt: 



— nilotica: amentis brevioribus, squamis totis densissime albo-villosis, diutius persi- 

 stentibus; eapsulis ovato-subconicis, pedicello nectarium ter superante; foliis anguste lan- 

 ceolatis; stipulis cito cadacis. 



Forma hsecce, qugg speciei suse typica habenda, ad exitum Nili et in regionibus allu- 

 vialibus frequentior est et saspius ad vias eulta, habitu magis 5. babylonicam vel S. acmo- 

 phyllam refert ramis pendulis, foliis longissimis et tenuibus; folia autem habet adhuc an- 

 gustiora minus acute serrulata tete viridia, amenta breviora, squamas diutius persistentes, 

 stamina numerosiora et capsulas globoso-granulseformes. 



— abyssinica: amentis arcuatis brevibus, masculis incurvatis, squamis basi villosis 

 apice glabris, filamentis staminum brevibus, amentis fem. squamis citius caducis, eapsulis 

 conicis, fusco-viridibus pedicello nectarium valde cyathiforme duplo tantum superante; 

 foliis latius lanceolatis, subintegris. 



Syn. Salix cyathipoda Ands. in Eich. fl. abyss. II. p. 275. 

 — S. Blumeiihartiana Schimp. it abyss. Sect. I. Martio 1837. 



