qua se diu occupatum dixit Ille tractatione formarum, quas in Europa inveniuntur, interea 

 Eurn fuisse editurum, equidem, cui persuasum sit hoc singulare opus, tanta diligentia et 

 observandi facultate ab Eo conscriptum, qui magis quam quisquam ad Salices rite cogno- 

 scendas operam contulerit, omnem descriptionem ulteriorem Salicum europaearum plane 

 superfluam reddidisse, hac omissa non nisi eas, qua? extra hane terrse partem hueusque 

 détectas sint, complexus essem. 



Sed post hasc tanta tamque assidua studia facere non potui quin, qua? in hoc ge- 

 nere, in quo tam diu versatus sum, observaverim aliis scrutatoribus in his plantis investi- 

 gandis occupatis exponerem, sperans före, ut cognitio harum formarum — per toturn 

 terrarum orbem omnesque fere regiones dispersarum et inde e vegetis phanerogamis facile 

 maxime variantium — non nihil illustraretur, si explicaverim, quid de formis cognove- 

 rim, quas aliis locis inveniuntur, et quas easdem plantis nostris propinquas sunt et affines 

 earumque indolem et naturam externam optime illustrant. His adduetus rationibus hoc 

 opus non supprimere volui quod nemo, id quod sincere contendere audeo, conficere potuit, 

 nisi qui hane copiam rerum materiamque undique industria mea aut benevolentia amico- 

 rum collatam in potestate habuit. 



Equidem negare non possum sat multa, quas de formis extraeuropasis dixerim, a 

 sententiis differre quam viri docti antea habuerunt et pronuntiaverunt, neque harum forma- 

 rum cognitionem non asque eruditam esse quam europasarum. Verum certe est, ut dixit 

 Wimmer "ad probe cognoscendas species generis tamdiu male perspecti et quo longius eo 

 magis obscurati opus esse ut plantas ipsas vivas per longius tempus observarentur". At 

 maximam partem specierum hic receptarum ipse observavi et collegi; quas ipse vi vas non 

 vidi in formis his affinibus melius cognoscere studui — et heu! quando et quamdiu Eum 

 exspectemus, qui Salicibus totius mundi in variis regionibus frigidis calidisque spontaneis 

 a se observatis monographiam earum completam tandem nobis traderet? Nullam speciern 

 proposui cujus non viderim exemplum sufficiens, dubias formas, quas remaneant necesse 

 fuit, potius sub affinibus proposui. Melius enim semper duxi formas typicas pras ceteris 

 diagnosi certa stabilire et modificationes aut varietates maxime affines his adjungere quam 

 species extra modum multiplicare et certas cum incertis immiscere. 



Synonymia specierum ubique citata non tantum litteraturam Salicum sed potissimum 

 distributionem earum geographicam indicat. Figuras, quas adjeci, analyticas sufficere spero, 

 ut formaa typicas melius illustratas et cognitas videantur. 



Quam disponendi rationem attuli ab iis, quas Auctores permulti — inde a Linnaso 

 ad Wimmerum — secuti sunt, haud parum recedere facile videbunt leetores. Eadem atta- 

 men non tantum species, quas alet Europa, respicit et ad eas bene referri potest, sed 

 quas per regiones etiam extimas dispersas cognitas habemus. In genere toto ejusque for- 

 marum agrnine tractando alias sententias et alios terminos, quam quas europasis idoneas 

 forsitan censeant plurimi, adhibere coactus fui. 



Quas cetera de methodo, quem persecutus sum, prasmonenda sunt in volumine sub- 

 sequente plenius exponam. 



Utinam benevolenter accipiatur hoc opuscuhim, quod mihi tanto sudore et labore stete- 

 rit, ad quod attamen suscipiendum, quid profuturum sperans, lastus et volunter adgressus sum. 

 Holmias 1867. 



N. J. Andersson. 



