66 N. J. ANDERSSON, 



saltem secus nervös pilis raris et brevibus conspersa, juniora subpellucida et rufescentia adulta tenuia 

 quidem sed rigidiuscula colore opaco insignia, exsiccatione vix nigrescentia. Amenta 1 — 2-pollicaria, ma- 

 scula ovali-oblonga, antheris subrufescentibus discolora, feminea lineari-oblonga demum plus minus rari- 

 flora, patenti-divaricata, basi aut nuda, aut bracteis vel immo foliis parvis suffuita; squamae fulvescen- 

 tes apicem versus vulgo fusciores, vix autem nisi in masculis nigra, interdum totae subconcolores. 

 Stamina fllamentis glabris pallidis, antheris post florescentiam nigrescentibus. Capsulse typice glabra?, 

 virides vel rufescentes, saspe autem lineis certis vel tota? albo-tomentos», e basi ventricosa rosträtas j 

 stylus brevissimus sed subevidens, crassiusculus, flavescens; stigmata obscuriora. 



Modificationes sequentes prteprimis notandas ob diversitatem folioram et amentorum: 



— latifolia: foliis tenuibus, 4 — 5 pollices longis, paullum supra medium 1 — 2 poll. latis, 



margine plerumque undulatis viridibus, glabris, subtus parcissime cinereo-tomentosis. 



— lejocarpa: capsulis grabris, amentis nunc valde rarifloris nunc densifloris. 



— hebecarpa: capsulis plus minvis cano-tomentosis, amentis ut in priore. 



— typica: foliis obovato-oblongis, 1^ — 2 poll. longis, breve acuminatis, basi angustatis. 



— tenuifolia: foliis tenuibus, viridulis, plerumque glabris 



— hebecarpa aut lejocarpa, rariflora aut clensifiora. 



— ■ crassifolia: foliis adultis sat rigidis, plerumque etiam supra incano-tomentosis, de- 

 mum denudatis, obscure viridibus. 



— hebecarpa (rarior) aut lejocarpa — plerumque densiflora. 



— angustifolia :■ foliis lanceolato-lingulatis, apice longius acuminatis, margine subintegris, 



stipulis vulgo majoribus. 



— hebecarpa (rarior), lejocarpa — plerumque rariflora. 



— parvifolia: foliis i — 1 poll. longis, late lanceolatis, utrinque subaaqualiter attenuatis, ci- 



nereo-tomentosis vel utrinque glabratis. 



— rariflora: capsulis longissime pedicellatis (S. vaganti simillima!). 



Haec, species quse in alpibus Silesiaa frequentissima occurrit et ibi fere peculiaris ita 

 ut nomen sibi aptissimum vindicet, ad terminum S. purpurece crescere incipit, cum S. ca- 

 prea, cinerea et aurita certis in regionibus saspissime intermixta, donec in regionem S. 

 hastatos et S. lapjoonum adscendens staturam earum sensim induit depressam. Cum his 

 omnibus formis modificationes, transitus vel proles hybridas procreat, ita ut saspissime 

 ab unaquaque suis locis difficillime distinguatur, maximam affinitatem et similitudinem 

 attamen cum S. caprea, cinerea v. aurita retinens. A quibus omnibus potissimum distin- 

 guitur: statura humiliori, foliis opaco-viridibus tenuioribus, amentis valde rarifloris, capsu- 

 lis longius pedicellatatis viridibus plerumque glabris (eas S. hastatce non male referentibus) 

 et stylo evidentiori apiculatis. Sunt autem forma? nonnulla? S. grandifolice ita similes, 

 ut affinitatem cum ea evidentissimam manifestent, et per eam cum S. pedicellata et S. 

 canariensi. Nexus itaque — ut jam indicavi — formatur specierum vel potius formarum 

 inter se maxime affinium vel in suis regionibus modificationum serie plane analoga con- 

 tiguarum, ita ut S. silesiaca alpes medias Germanise, S. grandifolia Helvetiam et Austriam, 

 S. pedicellata regiones mediterraneas et S. canariensis insulas Fortunatas praaprimis elegerit. 

 A quibus hage S. silesiaca differt: amentis brevioribus, capsulis saape sericeis, foliis plani- 

 oribus ad vel supra medium conspicue latioribus, ramis patulis torulosis et statura vulgo 

 humiliori. Quantum novi numquam arborescit. 



