VIONOGHAPHIA SALICUM. 1?, 



Araenta variant: 

 densifiora, foliis nullis suffulta, vel 

 - laxiflora, pedunculo elongato foliato | ila, squamia angustis fulvis, capsulis longissime 



pedicellatis, stylo subevidenti. — Hasc singularia forma (nonne accidentalis?), ad 



Schottwitz prope Breslau ab ill. Wimmeb lecta, mihi ;il> eo benevole con inicata. 



Starnina nonnuraquam in ovaria rnutata observantur. Tales formas sub nomine S. 

 Timmi memorat Schkuhr, S. Rothii Hoppe ex Rchb. 1. c. 



Ssepius cum >S'. caprea confunditur et a forrnis quibusdam hujus speciei tion raro aegre 

 distinguitur, quare etiam a Bentham in brit. 11. p. 477 cum ea conjuricta fuit. Vixumquam 

 attamen magnitudinem arboris attingit, rami magis sunt torulosi annotini molliter cinereo- 

 tomentosi, ut etiam .gemmas; folia, forma quidem varia, typice breviora vel angustiora, basi 

 magis angustata, consistentia duriora, supra obscurius viridia liaud nitentia tomento vix 

 lanuginoso sed griseo adpresso incana, venis subtus prominulis crebrius et argutius reticu- 

 lato-areolata saspe etiam omnino denudata non raro quasi rufescentia vel glaucescentia; 

 amenta serius evolvuntur, mascula centrifuga (i. e. flores in amentis masc. superiores pri- 

 mum evoluti! sec. ill. Lange), multo angustiora, stamiiiibus saturatius fulvo-aureis, capsu- 

 lis minoribus et acutioribus. — S. grandifolice simillima, ab ea differt: foliis multo brevi- 

 oribus obscurius viridibus, amentis exacte pra3Cocibus et capsulis griseo-tomentosis brevius 

 pedicellatis. — AS. aurita demum recedit foliis magis elongatis planioribus canescentibus 

 subtus pallidis, ramulis et gemmis tomentosis, amentis longioribus et capsulis semper griseis. 



Linnaaum, ut etiarn alios, S. cineream aut cum S. aurita aut cum S. caprea confudisse 

 non tantum ex eo patet quod in Fl. su. ed. 2 S. auritam tantum "in sylvis Norrlandia?" 

 crescere dicit, omnem in regionibus meridionalibus patria? pro S. cinerea habens, sed 

 etiam quia n. 358 fl. lapp. ad S. cineream citat, qua? tamen species inträ fines Lappomas 

 non occurrit, cujusque folia superne viridia fere scabra rugosa subtus pallide viridia et 

 admoduin parva describuntur; specimen denique in herbario ejus (fol. 69) asservatum et 

 inanu ipsius "n. 358 S. caprea retuso folio non auriculato. Dill. phytopin. Shera". (omnino 

 ut in Fl. lapp. n. 358) inscriptum, ut jam observavit cl. Hartman, "foliis uncialibus 

 rigidioribus ramulisque magis compositis ad S. auritam quodammodo accedit". — Hane Sa- 

 licem n. 358 Linnasi Fl. lapp. ad S. silesiacam referendam voluit Fries (Nov. Mänt. I. p. 

 25), qua3 tamen species non adhuc in Suecia certe detecta est. — Wahlenberg autem eam 

 ad varietatem cinerascentem S. lividce suse (fl. lapp. p. 273 et fl. su. p. 670) cum signo ? 

 refert. — Alterum adest in herb. Linnasano specimen (fol. 70) ab Auctore ipso ad S. ca- 

 pream relatum, "quod potissimum est S. aurita L. et Auct." Hartman Vet. Akad. Handl. 

 1851. p. 351. 



Illustr. Kerner, qui formas hybridas summa sagacitate multas etiam vulgäres inda- 

 gavit et interpretatus est, sequentem etiam proposuit: 



S. lutescens A. Kern.: amentis sessilibus vel brevissime pedunculatis, femineis cy- 

 lindraceis; squamis acutis, basi pallidis apicem versus ferrugineis vel atratis, pilosis; cap- 

 sulis ovato-conicis, incano-tomentosis, longe pedicellatis, pedicello nectarium ter-quinquies 

 superante, stylo brevissimo, stigmatibus erecto-patulis bifidis lobis parallelis; foliis oblongo- 

 obovatis duplo quam latis longioribus, undulato-serratis, adolescentia lutescentibus opacis 



K. Vet. Akad. Handl. B. 6. N:o 1. 10 



