MONOGRAPHIA SALICUM. !)1 



Babitu ad 8. •phylicifoliam vel arbwmlam accedit. A priore sspius recedil statura multo bumi- 

 liciri subdepressa, ramis undique divergentibus gracillimis, foliis brevioribus obovatis breve acuminatis (vis 

 pollieeni longis) iicutius ui.i^i.squc rcgulariter ncrviisis r.uius iiiiiiutc cl reraote serrulatis, squamis pallidis el 

 capsulis rarissime glabris semper autem longissiine .pedicellatis stylo plane uullo apiculatis; a.S.arbuscula: 

 ramis non strictis gracilioribus, foliis latioribus, amentis sessilibus et capsulis longé pedicellatis linearibus, 



— bicolor (Fe.): foliis primo rugulosis tenuibus mox lsevissimis, reticulato-venosis, primitufi 



subtus velutinis demum subtus glaucis (haud lividis); stipulis ssepe reniformibus. 



Syn. Salix bicolor Fit. Nov. Fl. Suce. cd. 2. p. 284. 



— S. dejiressa •/ bicolor Fit. Nov. Mänt. I. p. 58; Kocii Synops. ed. 2. p. 751. 



Hsbc modificatio regiones adhuc australiores Suecise et septentrionales Germanise occupat, forma; 

 auritoide S. cinerascentis supra allatas haud absimilis et S. hastataj quodammodo analoga, a prsecedente non 

 differt nisi foliis durioribus, primitus subtus puberulis, niargine non raro crenatis, quibus omnibus ad se- 

 quentem evidentissimum efficit transitum. "Nunc frutex elatior, nunc humifusus, utique ad S. auvitam /? 

 et magis ad S. plicatam accedens, prsecipue cum stipulae insuper subreniformes, foliajuniora subtus pilosula 

 nec velutina et amenta minus läxa, sed millenis exemplaribus collatis ne unicum quidem in adulta vidi a 

 pracedentibus characterem. At nisi forma typica adfuisset, vix hane separassem". Fr. 1. c. 



— Starkeana. (Willd.) frutex altior; foliis majoribus, utrinque glaberrimis, margine sa?pe 



sat grosse crenatis, subtus vix glaucescentibus, utrinque acute venulosis; stipulis sat 

 magnis, cordato-ovatis, crenatis; amentis masculis crassioribus, starninibus fulvis, cap- 

 sularum pedicello nectariurn non raro 9-ies superante. 



Syn. Salix Starkeana Willd. sp. pl. IV. p. 677; Spk. Syst. Veget. I. p. 104; Pers. Synops. II. p. 600; Bessek Enum. p. 37; Ledeb. 

 fl. alt. IV. p. 274; Tkautv. Mém. de la Soc. des Natural. de Moscou. VIII. p. 378; Tuucz. Baikal. n. 1032. — Karelin et 

 Kirilopp Enum. pl. des. soongaro-khirg. n. 771. — Patze, Elk. et Mei. Fl. v. Preussen p. 138. 



— S. uliginosa Starke ex Willd. 



— S. livida Wimm. Fl. v. Schles. ed. 3. p. 187; Döll. fl. von Bad. p. 499. 



— S. depressa Ledeb. fl. ross. III. 611. p.p.; Neilr. Nachtr. zu Maly's Enum. 1861. p. 71; Schur. Enum. pl. Transsylv. p. 620. 



— S. depressa Starkeana Weinm. Fl. Petrop. p. 97. 



— S. malifolia Bess. Galic. II. p. 313, Enum. pl. Volhyn. p. 37; Eichw. Skizze p. 129 (non Sm. quaj = S. hastata). 



— 5. vagaits ijlubretc //.s ori< i/tnlis Ands. 

 Icon. Echb. Icon, t. 2010; Lorek f. 1205. 

 Exsicc. Wimm. Hb. Sal. n. 43, 44.- 



Hab. in Europa orientali, ut in Borussia, Silesia (paucis locis), Transsylvania et Galicia 



(Schur et Bess.) ad Pfohren Duc. Badens, et ad Petropolin. 



Vix ullo modo nisi notis jam allatis, idque non semper, a priore differt. Vegetior et robustior vi- 

 detur, S. Schraderianw valde similis, sed amentis longe diversa. Est modificatio australior speciei suae, 

 non ubique cum S. aurita hybrida sed saape cum tali confusa. 



— americana: foliis magnis, 2 — 3 poll. longis, late lanceolatis vel subovatis, margine un- 



dulatis, primo tenuibus et subtus partim glaucescentibus, demum rigidiusculis et 



utrinque viridibus, nervis pallidioribus pulchre reticulatis. 

 Hab. in America septentrionali ad fluv. Saskatchavan (Bourgeau). 



Forma et magnitudine foliorum S. diiscolorem valde simulat. Ab omnibus S. lividce modificationi- 

 bus recedit foliis margine crebrius serrulato-undulatis, colore viridi et reticulatione nervorum insigni. Ad 

 formas denudatas S. rostratce attamen modificationes permultas adsunt transitorias. 



Forma? ut vocant hybrida? exstant a S. vagante 



cum S. myrtilloide (s. hirtula Ands.) 

 — S. purpurea (s. Ritscheiii Wimm.) 

 111. Döll (flora badensis), formis hybridis etiam valde addictus, sequentes a Fid. 

 Brunner in regione Badensi inventas, ut proles hybridate ortas, a me non visas mihique 

 itaque ignotas, proposuit: 



