96 N. J. ANDERSSON, 



tiolo asquilongo fulcratae. Folia initio pilis raris adpressis interdum conspersa demum oranino glaberrima, 

 1 — Ii poll. longa, semipollicem lata, etiam exsiccatione pure viridia vel subrufescentia aut rosea, plana, 

 infra medium plerumque latiora, basi recta vel subcordata, apice obtuse rotundata vel obsolete apiculata, 

 integerrima et margine leviter reflexa, subtus intense glauca venis parum prominentibus striata; petiolus 

 brevissimus, demum saltem glaberrimus, ramulo adpressus. Stipulse nullee nisi in surculis vegetis et tunc 

 minimas, ovatse, integerrimsB. Amenta coastanea ramulos laterales foliis subquinis ceteris asqualibus in- 

 structos terminantia, patenter erectiuscula; rachis saepissime glaberrima. Amenta mascula lanceolato- 

 cylindracea, vix semipollicaria, squarais fulvis, filamentis aureis, antheris primo croceis demum subfusce- 

 scentibus. Amenta fenrinea subpollicaria, gracilia, rariflora; squamae pallide flava? vix pilosa? vel sparsis- 

 sime barbatse, apice rarius obscuriores; capsulre purpurascentes vel immo subglaucescentes basi ovata 

 crassiusculffi, stylo obsoleto et stigmatibus subfulvis. 



Statura variat: fruticulus subpedalis vel fere digitalis tantum (pumila); 



Folia nunc subrotundo-ovata basi plus minus cordata, (latifolia major et minor) nunc ovato- 



oblonga (oblongifolia) vel elongato-sublinearia basi apiceque subsequaliter attenuata (an- 



gustifolia major et minor). 

 Amenta rariflora et laxiflora capsulis longissime pedicellatis, aut densiflora capsulis brevius 



pedicellatis magis confertis. 

 Capsulce glaberrimse vel (quod rarissime occurrit) subpubescentes. 



Habitum valde singularem pras se fert et characteribus sibi fere propriis gaudet hasc 

 species, quare forma typica a ceteris optime distinguitur. 



* S. pedicellaris (Prsh): foliis elongatis, oblongo-linearibus vel obovato-ellipticis, utrin- 

 que acute nervoso-striatis, subtus evidentius reticulato-venulosis et intensius glaucis; cap- 

 sulis majusculis. 



Syn. Salix pedicellaris Puksh Fl. North Ainer. II. 611 j Sm. in Rees Cyclop. n. 78; Tokk. Compend. p. 366, fl. of NewYork II. 

 212; Hook. et Arn. Fl. bor.-americ. n. 450; Asa Gray (Carey) Manual ed. 2. p. 417; Luud. Arboret. brit. III. p. 1587. 

 — <S. myrtilloides Tuckerm. in Sillim. Journ. Vol. XL V. p. 34; Ands. Nord-Amer. Pil. 1. c. p. 125. 

 Icon. Tokkey fl. of NewYork. II. t. 120. 



Hab. in America boreali-orientali a Nova Anglia usque in regiones septentrionales ad 

 Mackenzie-river. — ■ V. s. 



Est certo certius nostra? S. myrtilloidi maxime cognata nec notis ullis, nisi statura 

 (ut in plerisque formis americanis, nostris in orbe veteri analogis) altiori, foliis majoribus 

 et textura durioribus subtus intensius glaucis vel potius caesiis, amentis demum magis 

 foliatis capsulisque parum majoribus distinguenda. Squama? florum non raro magis infus- 

 cata? et apice densius pilosa? conspiciuntur; folia rarissime apicem versus subserrulata, 

 supra obscurius et opace viridia. — Verum quidum est hane formam ad nostram in orbe 

 vetere indigenam analogia intima omnino se habere ut S. nigra ad S. triandram, S. lucida 

 ad S. pentandram; sed S. pedicellaris a S. myrtilloide ut etiam S. rostrata a S. livida; 

 ut decet formas magis areticas nec austrum versus progredientes (ubi faciliusin modifica- 

 tiones diversas secedunt) nullo modo distincta habeatur. 



In regionibus areticis Asise et America? nonnullaa praeterea exstant forma? intima 

 affinitate cum S. myrtilloide quidem conjunctaa, sed notis haud paucis aberrantes, de quibus 

 certus adhuc non factus sum, utrum species proprias constituant an sub hac militent; in 

 tribu S. areticarum de his plenius disseram. 



Hybridas formas permultas cum variis speciebus alit S. myrtilloides. Unaquseque 

 sequentium duabus gaudet modificationibus, e quibus altera, S. myrtilloidi maxime affinis 



