MONOO hapiii a sa i. k i m. 103 



Specimina supra memorata ex Bavaria i ta S. repentem, auritam el myrtilloidem unå 

 pevocant, ut diffieile sane sit dictu, cuinam aflraior. Rami graciles tenues glaberrhni rufe- 

 scentes; folia vix pollicaria obovato-ovalia basi plus minus angustata supra opace viridia 

 subtus pallida utrinque parcc pilosa deinura glabra venulosa; amenta subsesailia \<l foliis 

 paucis suffulta, capsuke glabraa vol pubescentes, squamae breve pubescentes! An bybrida 

 prolea ternaria, ut vocant, sit judicanda? — S. jinmarkica, qualem Willdbnow in Enumera- 

 tionis borti berol. Supplem. p. 66 primum denominavit, deiride in Berlin. Baumzuchl ed, 2 

 p. 441 attulit, formas duas sine dubio respicit, alteram Salicem illam arbusculam Vahl, 

 quir, "ad littora fluvii Tana in Finmarkia frequens", in Flora Danica t. 1055 delineata 

 adest, quam in operibus jam citatis non male descripsit Willdenow, quamque attamen ad 

 & hastatam alpeatrem sine ulla ha3sitatione referendam esse credo, et alteram, quam in 

 horto berolinensi (aliisque) cultam et inde a Koch (Commentatio p. 51) et Llnk (Enume- 

 ratio p. 416) commemoratam ad modificationem inter S. repentem et S. myrtilloidem potius 

 duco. Hane merito a S. finmarkica Fr. diversam in Synopsi (ed. 2 p. 754) habet Koch, 

 perperam autem eam ad S. repentem, ut S. onastce Bess. synonymon, refert. — De S. Jin- 

 markica (W.) Hartig forstl. Cult. p. 409 dubius remaneo; in Carpathis frequens dieitur, 

 stipulse persistentes mediocres, folia U poll. longa | poll. lata oblique apiculata margine 

 planiusculo serrata, juniora tantum sparsissime argenteo-pilosa, amenta serotina longe pe- 

 dunculata, capsulae subulatas glabraa v. argenteas stigmatibus sessilibus describuntur, sed 

 figura allata (41 d, 116) folia exhibet longissime angustata integerrima et amentum femi- 

 neum breve ovale subsessile fere ut in S. rosmarinifolia. Nonne justius 5. ambiguce angu- 

 stifolice forma (omnino ut Seringe S. versifoliam quoque interpretatus est!) habenda sit? 



58. Saliv versifolia Wbg. 



(S. myrtilloides — Lappomim.) 



S. amentis pedunculatis, erecto-patulis, subrarifloris, obtusiusculis, foliis plus minus 

 suffultis; sqvamis obtusiusculis fusco-piceis vel atris, longe pilosis; capsulis ovato-conicis, 

 parce pubescentibus glabrisve, pedicellatis, pedicello nectarium saltem demum bis superante, 

 stylo elongato pallido, stigmatibus brevibus bifidis laciniis erectiusculis; foliis lanceolatis, 

 ovato-lanceolatis vel obovatis, basi interdum rotundatis vel leviter subcordatis, venis supra 

 impressis, integris, rigidiusculis, demum plerumque glabratis. 



Syn. Salix versifolia Wahlenberg fl. lapp. p. 271, fl. suec. ed. 2 n. 1135; Fries Bot. Not. 1840 p. 200, Summa Vep. Seand. p. 

 57 et 208; Ands. Sal. lapp. p. 62; Hn Skand. Fl. ed. 9 p. 180. — Leder. Fl. ross. III. p. 613; Rupr. Beiti\ IV. p. 89; 

 Eiohw. Skizze p. 130. 



— S. fusca (versifolia) Fr. Nov. Mänt. I. p. 69. 



— S. neylecta Gorski (sec. specimina in herb. Vindobon.). 



— S. myrtilloides Lilljeblad Svensk flora ed. 2 p. 306 (sec. herb. ejus). 

 Icon. Wbg. Fl. lapp. t. 18. f. 2; Srensk Bot. 511; Ands. 1. c. f. 17. 

 Exsicc. Fr. Herb. Norm. fasc. III. n. 56. 



Hab. m paludibus regionis sylvaticaB et subsylvaticas Suecias borealis Lapponia?, Norvegiae, 

 Jemtlandije et Vestrobottnia?. — In Rossia ad Petropolin et prope Wilna Volhy- 

 nia?. — V. v. 



Forma elegans, suis locis non rara, et ex hybridis in Lapponia indigenis facile frequentissima, sae- 

 pius singulatim crescens. "Quodammodo intermedia est inter S. limosam, (S. lapponum) et S. myrtilloidem, 

 inter utramque etiam crescentem eam inveni, ut omnino earum proles hybrida esse potest" Wbg. Dua- 

 bus etiam modificationibus gaudet: 



