MONOGBArillA SAI.iei M. L05 



Priori similis, sed ab ea rccedit statuia adhuc humiliori, ramia gracilibaa semper glaberrimia el 

 fusoo-purpurascentibus, foliis brevioribus sed infra medium latioribua magia in formam ellipticam abeunti- 



bus basi stupius subcordatis et apice brevius aeuiiiinalis sLupissiiiK! salt cm ili-nmni ^labratis pilia nonnullia 

 prrecipue subtus conspersia exsiccatione fuscesccntibus supra plania subtU8 acutiua aervoai8, amentia quum 

 mascalis tum femineia magia rarifloris anguatioribuaque foliis numeroaioribu8 suffultia, capaulia basi crassi- 

 oribus majoribus omnino glabris et B83pisaime rufescentibus. Quibus notis aperte S. myrtilloidem propiua 

 simulat, sed ab ea foliis majoribus (srepe pollice longioribus et ad medium J poll. latis) apice productiori 

 aeutioribus pilis raris conspersis, amentis brevius peduneulatis, capsulis craaaioribus subulatis et stylo 

 valde distincto luculenter recedit. 



S. versifolia myrtoides, qualis primum (a Friesio in Mänt. I. et Hartman in ed. II. 

 Florse suse) determinata fuit, et hane, S. versifolia^ ad S. myrtilloidem propius vergentem 

 modificationem, et S. hirtulam nostram (hsec prsecipue forma Hartmanniana et nostra in 

 Sal. lapp. p. 67, t. 18 fig. c, d) — forsan etiam S. auroram — respexit. A S. rugulosa 

 (finmarkica Fr.) dignoscitur statura strictiori, foliis ellipticis planiusculis demurn rigidis, 

 amentis crassioribus, capsulis longioribus basi crassioribus et stylo elongato rostratis; a 5. 

 hirtula: foliis multo majoribus, amentis magis rarifloris, capsulis glaberrimis et stylo; de- 

 nique a S. aurora: foliis pollicaribus margine planiusculis crenatis elliptico-lanceolatis, 

 amentis peduneulatis rarifloris, capsulis conico-subulatis longius pedicellatis! — De formis 

 hic descriptis ei opinioni favet ill. Fries (Summa Veget. Scand. p. 208): "S. v. myrtoides 

 ut inter S. versifoliam et punctatam (i. e. nigricantis modificationem vel S. myrsinitoidem 

 Fr. H. N. XVI. n. 62) intermedia, ad S. versifoliam tamen manifeste proxime accedit, 

 ad quam exacte se habet, ut S. myrtilloides ad S. finmarkicam. Hinc potissimum S. 

 myrtilloides suaj speciei forma typica glabrata, S. faimarkica ejusdem lusus occidentalis pi- 

 losus; S. versifolia vero suas speciei forma typica villosa, myrtoides ejus lusus glabratus, in 

 qua nihil omnino S. lapponum in mentem revocat" (sed etiam S. lapponum formis gaudet 

 foliis omnino glabratis opaco-viridibus apice basique acutatis!). Praeterea monendum est 

 specimina S. * myrtoidis in herbario Friesii ipsius a me examinata modificationem S. ru- 

 gvlosce (finmarkicaa) angustifoliam adeo simulare (ob folia basi apiceque angustata subtus 

 nervoso-rugulosa, costam rarius puberulam, margine subunclulato-crenata et amenta longius 

 foliato-pedunculata), ut non nisi amentis sat magnis fere pollicaribus, squamis apice latiore 

 subdense pilosis, capsulis longiusculis stylo produeto et stigmatibus partitis rostratis dif- 

 ferre videatur. S. versifolia Hartig Forstl. Culturpfl. p. 410 et tab. 117 (41 e) fig. d. e. 

 singularem sistit formam aut S. ambiguce aut inter S. repentem et S. silesiacam. 



Hane S. versifoliam non eandem esse ac n. 364 Linn. Fl. lapp. vel S. fuscam Linnaäi 

 fl. su. n. 897 et sp. pl. II. p. 1447 (sec. determinationem Friesii) jam in opusculo "Salices 

 Lapponise" mscripto demonstrare studui. Linnaeus hane stirpem, in Lapponia Pitensi 

 passim sed rarius et semper singulatim et nullibi copiose, in Lulensi rarissime crescentem, 

 "ubique in sylvis vulgarem" dicit; Lapponiam inferiorem tempore vernali primo, quum 

 Salicum flores vix evoluti nec species bene distinguendse esse solent, adiit, nec Lapponiam 

 alpinam Tornensem visitavit. Prasterea verba bmnia quibus hane formam illustrat, (ut 

 "fruticulus humillimus, procumbens fere, et repens, folia superne glabra viridia subtus 

 villis tenuissimis nitida" sat bene in S. repentem quadrant, nec ulla exstant in herbario 

 Ejus S. versifolice specimina, sed omnia quse ibi manu Ipsius "S. fusca" inscripta sunt et 

 id prsecipue cui adjectus est numerus e Flora lapponica et diagnosis e Bauhino et Dillenio 



K. Vet. Akad. Haudl. B. 6. N:o 1. 14 



