116 J. N. ANDERSSON, 



— S. liiloralis Höst. 1; c. p. 15. t. 52. 



— S. angustifolia Wule. in Jacq. eollect. III. 48, Fl. Norica n. 1513 (sec. specimina in herb. Wulf. ex A. Kerner et Neilr.). 



— S. arbuscula Sm. E. B. t. 1366. Comp. p. 146? Forb. Sal. Wob. 86. 



— S. lanuta Thuill. par. (ex Koch et "Wimmer). 



— S. lata et heteropliylla Sohultz Suppl. fl. starg. p. 51. 



— S. diversifolia Kochel (ex Hb. Besser). 



— S. canaliculata Bess. Enum. p. 77; Nyman Syll. p. 343. 



Icon. Wimm. El. Dan. t. 2556; Rchb. icon. t. (1238?) 1242. Hartig t. 50. E. B. t. 1365 (?) 1366. Höst. Sal. t. 47, 48, 50—52. 

 ExsicC. Ehrh. arbor. n. 119. Fr. H. N. VI. 56. Kern. Hb. Sal. n. 175—178. 



Hab. in paludibus spongiosis in (Anglia? olim a Sherard detecta?) Germania boreali et 

 media (Pomerania. Silesia et Austria usque in Transsylvaniam), Italia maxime boreali 

 (circa Venetias), Dania et Suecia meridionali, sed in Rossia septentrionali et media 

 (Finlandia — Volhynia, Kasan, Bokhara) et in Sibiria et Songaria vulgatior usque in 

 regionem Amurensem, unde reportavit Maximovicz. 



v Descr. Fruticulus gracilis, ramis e trunco subterraneo repente longe adscendentibus, strictis fuscis 

 vel testaceo-viridulis, glabris vel cinereo-tomentosis. Folia forma minus quam in S. repente variant, ple- 

 rumque 1 — 2 pollices longa et vix ultra 2 — 4 lin. lata, utrinque viridia, tenuia et exsiccatione nigricantia, 

 plana, demum rigida, nunc supra obscure viridia nervis elevatis lineata subtus sericeo-argentea, margine 

 parum reflexa. Stipulas quum adsunt parvse, lanceolatse. Amenta subcostanea, insigniter brevia vix £ 

 pollicem excedentia, mascula antheris effloratis nigricantibus, feminea demum oblonga capsulis fere seinper 

 argenteo-tomentosis stylo fusco-piceo et stigmatibus pulchre rubris insignia. 



Variat : 



— latifolia: foliis oblongis v. oblongo-lanceolatis, latitudine 4 — 5-ies longioribus. S. 



repenti sat similis. 



— angustifolia: foliis linearibus v. lineari-lanceolatis, latitudine 5 — 10-ies longioribus. — 



Typica! 



— discolor: foliis subtus caesiis plerumque sericeis. 



— concolor: foliis utrinque viridibus fere concoloribus. 



— laxiflora: amentis valde rarifloris, capsulis longius pedicellatis, stylo brevissimo, stig- 



matibus integris divergentibus. — Est S. petiolari gracili Americana? (cfr. p. 109) 

 simillima! Specimina ad Sarepta (a Wunderlich) lecta in herb. Petropol. vidi. 



— flavicans: foliis junioribus subtus flavicanti-sericeis, demum utrinque glaberrimis subtus 



caesiis, elevato-nervosis ; amentis longioribus subpedunculatis, stylo evidentiori. 

 Formam hane sat singularem ex regione Amurensi reportavit cl. Maximovicz. 



Inter /S. repentem et rosmarinifoliam vix ulli limites exstant; hgec autem typum si- 

 stit quodammodo peculiarem regiones occidentales Europas quidem inhabitans at in orienta- 

 libus optime evoluta. Ubi in Germania orientali - non rara viget, formas inter ambas tran- 

 sitorise exstant ut saspissime species confundantur, quibus comrnoti auetores periti S. ros- 

 marinifoliam a S. repente non distinctam habuerunt. Qualis typice evoluta deprehenditur 

 S. rosmarinifolia a repente interdum differt: ramis gracilioribus subvimineis non raro flavi- 

 cantibus vel pallide testaceis, foliis multo longioribus et tenuioribus apice rectiusculis et 

 marginibus ssepe haud revolutis sed inprimis amentis globosis! A qua forma minus quam 

 S. repens hasc variat. 



Cum ill. Friesio et Kochio nobis persuasum habemus Linnasum sua S. rosmarinifolia 

 eandem significasse formam, quam hodie ita intelligimus, quum e contrario Wimmer (Flora 



