120 N. J. ANDERSSON, 



S. repens— cineiea (Wimm.): juli oblongo-cylindrici, subsessiles; squamas spathulatas se- 

 minigrae villo barbataä; ovaria brevia conico-subulata, cano-tomentosa, in pedicello mediocri 

 vel brevi, stylo brevissimo, stigmatis oblongis subintegris, patulis; folia ovali-oblonga' 

 (oblongo-ovalia) breviter acuta, supra viridia puberula (cinerascenti-viridia) demum glabra, 

 subtus glaucescenti-cana, pube sericea tecta, venis vix elevatis." — Wimm. Denkschr. 1853. 

 p. 171. Hb. Sal. 1. Fl. v. Schles. ed. 3. p. 206. 



— S. cinerea-repens Wimm. Flora 1849 p. 45, Fl. v. Schles. 1857 p. 206, Sal. europ. p. 236, Herb. Sal. 1. Collect. Sal. 245. 



— S. subsericea DölA. Fl. v. Bad. 517. 



Hab. prope Breslau Silesise (ubi fruticem unicum detexit Wimmer) et prope Pfohren Duc. 

 Badensis (F. Brunner). 



"A S. aurita-repens dignoscenda statura majore, foliis minus evidenter obovatis, 

 multis superne non latioribus, subtus non rugosis, bracteolis latioribus nigricantibus, colore 

 magis cinerascente, ramulis anniculis superne cinereis. Juli 9 primo obtutu cpjasi julos *S. 

 cinerece attenuatos referunt" (Wimm. Sal. europ. p. 237). Has autem formas, forsitan mere 

 accidentales, cum ea latifolia hirta sub S. spathulata supra descripta potius comparandas 

 censeo. Eam maxime angustifoliam ("S. aurita-repens b. angustifolia = S. aurita-repens y 

 longifolia Wimm. Sal. eur. p. 234; Wimm. Flora 1849 p. 45 et Herb. Sal. n. 36, etS.repens- 

 rosmarinifolia' 1 Wimm. Fl. v. Schles. 1840 Nachtr.) e S. aurita cum S. rosmarinifolia pro- 

 creatam suspicatus est Wimmer (Denkschr. 1. c). [Etiam ill. Kerner suam S. plicatam 2 

 globosam ut S. superrosmarinifolio-auritam Hb. Sal. n. 173 habet, quum alteram e S. repente 

 et aurita procreatam S. plicatam 2 cylindricam et tertiam, S. auritce proximam, S. ambiguam 

 appellat. In Austria rarissime enim adest vera S. repens!]. Formas sane extremas — maxime 

 latifoliam et angustifoliam — sistunt unius ejusdem seriei. 



Salicem incubaeeam Linnsei vario modo interpretati sunt auctores. Fries in Nov. 

 Florse Suec. ed. 2. p. 285. hane cum sua "S. angustifolia (Willd. sp. pl. IV. 696)" conjun- 

 xit, eam, S. fuscam et repentem cum S. arenaria Sm. apud Linmmim certissime varietates 

 unius ejusdem esse speciei (S. repentis) docens. In operibus autem posteris (Nov. Mänt. I, 

 Bot. Not. 1840 et Summa Veget.) hane S. incubaeeam L. ad suam S. plicatam refert ("pli- 

 catse nomen lastissime mitto ut Linnaäanum restituatur") ; in Summa Veget. p. 208 de S. 

 sua angustifolia ha3C habet: "Est quidem S. incubacea Linn. sp. et Frutet. Suec. in Amoen. 

 Acad. at non Fl. suec, quas e descriptione et loco clare S. ambigua Koch., sub quo no- 

 mine saspe commutantur formse microphyllse S. auritce — et meum specimen Ehrhartia- 

 num ad has omnino referendum!". In opusculo: "Anmärkningar om de i Sverige växande 

 pilarter" demum dixit (p. 42): "hsec species (S. plicata Fr.) est primaria S. incubacea Linn. 

 fl. su. ed. 1. quod tamen nomen Linnams deinde in formas S. repentis et demum in S. 

 angustifoliam retulit". — Observandum tamen est Linnseum in operibus omnibus hane plan- 

 tam eisdem fere verbis descripsisse, eamque semper "in pratis et pascuis passim" habitare 

 dixisse et in Fruteto Suecige p. 225: "incubacea et repens passim in Suecia, incubacea pra?- 

 cipue in arena"; quare plantam apud nos rarissimam hoc nomine intelligere vix potuit. 



In herbario Linnaaano duo quidem exstant specimina, quorum primum (fol. 63) "S. 

 incubacea 22" et alterum (fol. 64) etiam "S. incubacea" manu Ipsius propria est inscriptum. 

 Illud ad S. Friesianam Ands. (= S. angustifoliam Fr.), hoc ad S. repentem retulit cl. C. 

 Hartman (Acta Holm. 1851 p. 379). De S. angustifolia Fr. ultra in subsequente afferam. 



