122 N. J. ANDERSSON, 



tam esse"; habitu et eharacteribus omnibus inter eas ambigit. Ut S. repens decurabens 

 crescit, ramis adscendentibus, folia habet supra opaco-viridia margine revoluta demum 

 rigidissima, amenta mascula crassiuscula et feminea breviora bracteis paucis suffulta, cap- 

 sulas demum evidenter pedicellatas; S. viminali attamen magnopere si milis vide tur ramulis 

 vimineis testaceis ("apice frigore necantur" Fr.), foliis stolonum 3-poIlicaribus et ultra, 

 ssepe utrinque et saltem subtus argenteo-micantibus costa fulva elevata et nervis secun- 

 dariis lineatis elongatis apice rectis, amentis a* cylindraceis, antheris aureis, stigmatibus 

 filiformibus et capsularum stylo producto! Maximam habet cum S. rosmarinifolia simili- 

 tudinem, qute tamen differt amentis rotundis, stylo parvo v. nullo, foliis angustioribus et 

 minoribus, statura humiliori. 



Hane speciem vix sua S. incubacea intellexisse Linnjeum jam supra denuntiare co- 

 nati sumus, quam Ipse in "pascuis passim crescentem" dixit, hasc autem rarissima et sin- 

 gulatim oecurrit. Nec locum, ubi nunc Suecise obviam venit, adiit Linnseus, quum Floram 

 suecicam ederet. 



S. angustifoliam Wulf. in Jacq. Collect. III. p. 48 non hane formam (ut contende- 

 runt Fries et Koch) sed aliam angustifoliam S. repentis (vel potius S. rosmarinifolice) 

 respicere probarunt Kerner et Neilreich, qui specimina authentica in herbario Wulfenii 

 examinaverunt; S. nostra nuperrime in Austria detecta fuit. Ea denominatione Willdenow 

 speciem bene distinctam asiaticam, ad S. purpureas referendam, jam salutavit. Ad hane 

 igitur vix citari debent Reichenbach icon. t. 1238, Hausmann fl. Tirol. II. p. 794, nec S. 

 lasta Schultz (fl. stargard suppl. 51 — ut voluerunt Koch et Meyer) nec S. spratensis 

 Höst. Sal. t. 50 (auetoritate Koch.), qua: omnes potius S. rosmarinifoliam significant. (Cfr. 

 Kerner 1. c. p. 267). 



Nuperrime ab optimo Wimmer (Sal. europ. p. 118) propositum est Linnjedm nomine 

 suo S. rosmarinifolice hane formam hybridain S. repentis-viminalis intellexisse, nec eam, 

 qua? apud plerosque auetores hodiernos S. rosmarinifolia nunc temporis vulgo salutatur. 

 Cui minime assentiri possum. Linnaäus suam plantam (S. rosmarinifoliam) prope Abo 

 Fennias legit, eandemque in Flora Suecica ex eo loco introduxit; ad Abo adhuc viget S. 

 rosmarinifolia, nullum autem S. Friesianam vestigium; hsec S. Friesiana in Suecia tantum 

 duobus locis adhuc visa et rarissima, et Linnseo numquam in patria obvenit. PraBterea in 

 herbario Linnsei in foliis tribus specimina asservantur ad hane formam referenda. Fol. n. 

 65 manu propria Linnaäi inscriptum est "S. rosmarinifolia 25", sed manu Smithii "nequa- 

 quam J. E. S. Wulfen. Prof. Mertens". Specimen ad 5. rosmarinifoliam certissime pertinet. — 

 Fol. n. 66 priori affixum et manu Linnaii "Arena Scania" signatum duo specimina habet, 

 unum ad S. repentem vulgarem alterum ad S. rep. arenariam ducendum. Fol. n. 67 "Salix 

 rosmarinifolia ex horto. H. U." manu etiam Ipsius signatum folium S. rosmarinifolia? cul- 

 tura luxuriantis continet. Unde videtur, Linnajum nomine S. rosmarinifolice specimina et 

 ad hane formam et ad modificationes S. repentis, numquam autem ad S. Friesianam retu- 

 lisse. Denique ad S. rosmarinifoliam suam Lobel. icon. 2. p. 137 citat, quaa »S. Friesianam 

 nequaquam sistere potest. Auetores autem alios, ut Meyer, Treviranum, Wulfen, Schultz 

 et illustrissimum Wahlenberg has duas formas non rite separasse, jam in synonymia pro- 

 posuimus. An ad S. Friesianam etiam referenda sit S. rosmarinifolia Smith brit. Fl. p. 

 1062, E. Fl. IV. 214, E. B. t. 1365 et Willd. sp. pl. IV. p. 697, ut monuit ill. Wimmer, 

 nobis adhuc in obscuro manet. Smith enim de ea in E. B. hrec habet: This is found in 



