M () mm; i;a i ■ i i i a SALIC1 m. 129 



élliptica: foliis ovali-lanceolatis basi apiceque Bubesqualitei attenuatis, supra pure viridibus subtus 



|iiilliiliiiril)iiM vi'l yliiucc'si'1'niilm.s h fluvato-ncrvo.sis, margine crenatis vel sat argute crispato- 



serratis, membranaceis ; stipulis cordato-ovatis vel obsoletis. 

 angustifolia: foliis elongato-lanceolatis vel spathulato-lingulatis basi longe apice brevius angusta- 



tis, supra viridibus stepius glabris, subtus non rar o subglauresrrntiluis vel niiiuiiiu <• ;oloribus, 



tenuibus, margine ssepius sat argute serratis; stipulis saepe nullis. 

 <•) Amentis variat longioribus vel brevioribus, magis minusve densifloris, foliis parvis aut bracteis sufful- 



tis vel nudiusculis. 

 (I) ( 'apsulis variat 



hebecarpa: capsulis aut totis aut apicem versus plus minus villoso-tomentosis, plerumque viridibus. 

 lejocarpa: capsulis aut totis aut apicem versus glabrescentibus, pedicello nectarium 4 — 7-ies su- 



perante, viridibus, testaceis vel rufescentibus. 



Quam speciem, utrum S. phylicifoliam Sm. ut hodie definitur, an S. nigricantem Sm. 

 omnibus järn cognitam, nomine suo S. phylicifolice intellexerit LinnaBus forsitan semper in 

 obscuro manebit, sed conjicere fas est Eum ut non tantuin veteres plerique sed etiain bo- 

 tanici nonnulli hodierni (cfr. Bentham brit. fl.) has duas et S. arbusculam non semper 

 distinxisse. Quatuor enim formas in Flora lapponica sua ad has species referendas me- 

 morat, se. n. 350, 351, 352 et 360. Ipse in Flora sua suecica ed. 2 et Spec. plant, ad S. 

 phylicifoliam (n. 880) retulit et n. 351 (errore quidem typographico 358, sed tab. 8 f. d ad 

 eam citatur) et, ut var. /?, n. 350 fl. lapp., ceteras duas, n. 352 et 360 (et insuper n. 356 

 = S. vagantem lividam) ad suam S. arbusculam (n. 886) referens. Quum fas non est cre- 

 dere eam speciem Salicum, qure in omni Suecia boreali (media et meridionali) vulgatissi- 

 me viget, Linnseo fuisse ignotam, Eum autem a S. phylicifolia Sm. S. arbusculam Sm. Fr. 

 (quam pra^terea in itinere suo lapponico vix indagare potuit, utpote quse in regionibus 

 visitatis rarissima nec a Wahlenbergio rite distincta, quamque botanici sat multi hodi- 

 erni non distinguendani censent) haud separasse, concludere debemus Linnseum nomine 

 S. pliylicifolicB eam Salicem, quas nunc temporis S. nigricans, et S. arbusculce eam, qua? 

 nunc S. phylicifolia vulgo nuncupatur, intellexisse. Ex interpretatione Wahlenbergii (in 

 Flora sua lapponica et suecica) hasc n. 350 est = S. nigricans Sm., n. 351 = S. phylicifolia 

 L. Sm., n. 352 = S. arbuscula L., Wbg, Koch et n. 360 = S. hastata alpestris. Illustrissi- 

 mus autem Friesius sagacitate qua pra3pollet contendit Linnasum sub n. 350 fl. lapp. S. 

 nigricantem Sm. (Wbg hebecarpam et S. phylicifoliam Wbg lejocarpam), sub n. 351 S. phy- 

 licifoliam Sm. (= S. arbusculam Koch et Wbg?), sub n. 352 formam ejusdem speciei te- 

 nuifoliam (= S. tenuifoliam Sm. S. arbusculam majorem Wbg) et sub n. 360 formam al- 

 pinam, qua? nunc S. arbuscula appellatur, respexisse. In herbario Linnasano (Cfr. Hartman 

 Vet. Akad. Handl. 1851 p. 330) in foliis quattuor specimina nonnulla asservantur Salicum 

 ad has species referenda et omnia "S. phylicifolia" inscripta, quorum tantum unicum (n. 7), 

 manu Linnan propria signatum sed sola folia offerens, ad veram S. phylicifoliam Sm. per- 

 tinet, cetera autem tria (n. 8, 9, 10), manu Linn^i filii et Smithii inscripta, ad S. nigri- 

 cantem Sm. Folium quintum (n. 23) "n. 352" Fl. lapp. (= S. phylicifolia tenuifolia Sm. Fr., 

 S. arbuscula Wbg.) a Linnaso et "S. tenuifolia L. fl. lapp. ed. 2. 392" a Smithio signatum, 

 ramulum tantum sterilem offert, cujus folium maximum id ipsum videtur, quod in Fl. 

 lapp. t. 8 f. e. (n. 352) depictum est; hoc ut etiain fol. n. 24 manu Smithii etiam "352 

 Fl. lapp. ?" signatum, ad S. phylicifoliam referendum esse opinatus est cl. Hartman. Quod 



K. Vet. Akad. Handl. B. 6. N:o 1. 17 



