130 N. J. ANDERSSON, 



specimen ibi n. 360 manu Ipsius est inscriptum, cuique Smithius "arbuscula certe" adno- 

 tavit, ad S. arbusculam, qualis nunc a nobis circumscribitur, ducere voluit Hartman. 



Quod ad deterininationem harum formarum Wahlenbergii adtinet 

 S. nigricans Wbg. n. 481 fl. lapp. est S. nigricans Sm. bebecarpa. 

 S. phylicifolia » » 482 » » S. » » lejocarpa. 



S. arbuscula » » 476 » » S. phylicifolia » hebecarpa (et S. arbuscula). 



S. majalis » » 483 » » S. » » lejocarpa. 



Illustrissimus Koch in Commentatione sua de Salicibus europseis sententise Wahlen- 

 bergii addictus S. nigricantem Sm. ad S. phylicifoliam (p. 40) L. et S. phylicifoliam Sm. ad 

 S. arbusculam (p. 44), sed S. arbusculam Fr. ad S. Waldsteinianam (p. 57) et S. prunifo- 

 liam Sm. retulit. Quse omnia in Synopseos editione secunda mutavit, Smithium et Frie- 

 sium stricte sequens. 



Ne ulterius resuscitatam vereamur före confusionem tam feliciter sublatam nomina 

 a prseclarissirnis auctoribus in scriptis, quae manibus omnium jam diu teruntur, stabilita in 

 Monographia hacce adhibeo, vestigia Eorum potius premens quam opinioni cuidam me* 

 indulgens. 



E formis permultis, quas facie et characteribus plus minus simulat hsec protea spe- 

 cies in Scandinavia septentrionali vulgatissima ibique optime cognoscenda, nulla ei similior 

 et affinior quam S. phylicifolia, pra^sertim forma majalis capsulis glabris insignis. Typice 

 evoluta, ut in regionibus subalpinis vel subsylvaticis frequentissima crescit, ssepius sat bene 

 dignoscitur trunco multo graciliori raro distincto, ramis tenerioribus et ramulis subvimi- 

 neis strictiusculis rufescenti-niteutibus, foliis planis nervis haud supra immersis vel subtus 

 prominentibus reticulatis rigide membranaceis oleoso-nitentibus pure viridibus subtus sat 

 intense glaucis margine minus crebre et acute serratis, stipulis minoribus ssepius nullis, 

 amentis prorsus sessilibus magis elongato-cylindraceis et densifloris, capsulis molliter seri- 

 ceis et brevius pedicellatis. S. nigricans in regionibus subalpinis maxime evoluta alpes 

 non inhabitat et meridiem versus emigrata minus fit insignis; S- autem phylicifolia in re- 

 gionibus humilioribus maxime elata alpes etiam summos adscendit, et humilior demum 

 quasi in S. arbusculam abit, nec extra regiones alpinas vel boreales rite evoluta observatur. 

 De modificationibus quibus in locis inferioribus sensim in S. nigricantem abit S. phy- 

 licifolia plenius sub ea specie disseram; hybridas notabiliores dat 

 S. nigricans cum S. caprea = S. latifolia Forbes. 



S. cinerea = s. pubcrula Döll. 



S. vagante livida — S. myrtoides Döll. 



S. hastata = S. stenostachya Kern. 



S. glauca = s. Amanda Ands. 



S. myrsinitide = S. myrsinitoides Fr. 



S. purpurea — S. vaudensis Kern. 

 Forma, qu« a S. nigricante cum S. glabra hybrida creditur (= S. subglabra Kern. Weid- 

 Oestr. p. 115) mihi potius modificatio S. glabra? videtur; quam a S. repente et S. nigri- 

 cante procreatam autumavit Dr. Heidenreich, ut jam supra monui (p. 117), descripsit Wim- 

 mer (Sal. europ. p. 239). 



Specimina hujus formse non pauca mihi maxima benevolentia misit Dr. Heidenreich. 

 Duas sistunt modificationes, unam ramis simpliciusculis arcuato-erectis subvimineis infra 



