134 N. J. ANDERSSON, 



Jam supra indicavi qualis orta est confusio noininum inde quod Wahlenbergius, 

 ex indumento capsularum species Salicum praecipue distinguens, S. nigrieantem et S. phylici- 

 foliam sub quattuor proposuerit nominibus, se. illam jiunc S. nigrieantem (hebecarpam) nunc 

 S. phylicifoliam (lejocarpam), hane vero nunc S. arbusculam (hebecarpam) nunc S. majalem 

 (lejocarpam) denorainans. De hac ultima, S. majali, aliam opinionem enuntiavit Wimmer, 

 eam prolem hybridam a S. phylicifolia et S. hastata (S. hastata — Weigelianam Wimm. 

 Sal. europ. p. 218, cfr. S. Hegetschweileri Heer et S. stenostachyam Kern.) proferens. Quod 

 Ei minime adsentiri possum. Ex iis, quae jam supra attuli, ömnibus apertum facile erit 

 Wahlenbergium nomine suo S. majalis formam lejocarpam aS. phylicifoliw nostrae intelle- 

 xisse; in vicinitate alpium non aeque frequens quidem crescit ac hebecarpa forma, certis- 

 sime attamen ibi adest et haud rara; qno magis autem ad öras maris baltici in Vestro- 

 bothnia descendit eo altior evadit frutex, eo tenuiora conspiciuntur folia, ita ut haud raro 

 exsiccatione nigrescant, eo longiora magisque rariflora amenta feminea, eo longius pedicel- 

 latas capsute et glab,riores stylo valde elongato rostratae. Hoc in statu facillime pro hy- 

 brida S. phylicifolia? et S. nigricantis haberi potest, mihi autem melius S. phylicifoliw ad 

 S. nigrieantem aut S. nigricantis ad S. phylicifoliam accedens modificatio (= S. nigricans 

 subphylicifolia L^gst., Ands. Sal. lapp. p. 60; S. nigricans-majalis Fr. Bot. Not. 1840 p. 

 194 (?); S. nigricans d glaucescens Kern. Nied. Oestr. Weid. p. 117 quae — S. glaucescens 

 Höst. p. 23 t. 76, 77 sec. spec. in Kern. Hb. Sal. n. 117 — sed incertum annon ad S. ni- 

 grieantem rectius pertineat?). Hane in pratis Vestrobothniaä frequentissimam vidi (sed ibi 

 S. nigricans rarior, cfr. O. R. Fries in Bot. Not. 1858 p. 164) et "per totam Vestrobott- 

 niam, Augermanniam superiorem Jemtiam usque densissimas constituit sylvas" (L^est.). 

 Quapropter nulla esse potest proles hybrida et minime cum S. hastata, quaa species his in 

 regionibus aut adrnodum rarescit aut nusquam provenit (ut saltem inter flumina Calix et 

 Råneå). Ha^c forma (S. majalis), de qua contendit LuESTädius eam "nullo modo ab ea 

 differre quae per omnem Lapponiam vulgatissima adest", a forma typica attamen recedit 

 non tantum amentis foliis paucis et parvis suffultis capsulisque glaberrimis, sed etiam — 

 ut jam dixi — statura altiori et foliis tenuioribus, sed a S. nigricante ssepissime distin- 

 guitur foliis demum rigidioribus subtus subglaucescentibus minus acute serrulatis, capsulis 

 brevius pedicellatis, ramis gracilioribus piceo-rufescentibus. 



Ad hane etiam ut synonymam retulit Wimmer S. tenuifoliam Sm. brit. p. 146, Willd. 

 sp. pl. IV. 662, Pers. Synops. II. 599, Hook. fl. scot. 282, Forbes in Sal. Wob. n. 50. 

 Eam "inter S. phylicifoliam et nigrieantem" etiam censuit Fries (Mänt. I. p. 51) et cl. Hart- 

 man, de speciminibus in herbario Linnseano asservatis disserens, hsec habet: ex speciebus 

 recentiori asvo certo stabilitis ad S. phylicifoliam sane accedit etsi foliis nigricantibus S. 

 nigrieantem etiam referat." Vet. Akad. Handl. 1850 p. 335. 



De alia autem e S. nigricante et *S. phylicifolia prole hybrida ( "S. nigricans — Wei- 

 geliana") mentionem fecit Wimmer (Sal. europ. p. 217). Haec, cui synonymas habet: S. te- 

 traplam Walk. Ess. 408, Sm. E. Fl. IV. 177, E. B. t. 2702, Forb. in Sal. Wob. n. 49, 

 Loud. arbor. III. p. 1580 et S. ramifuscam Forb. in Sal. Wob. n. 53, Loud. arbor. III. p. 

 1581 (quam attamen etiam ad S. nigrieantem non sine hassitatione duxit Wimmer 1. c. p. 

 75) — in Scotia, teste Forbes, cresceret; at specimina, quotquot hoc nomine signata ex 

 Anglia vidi, nullo modo differnnt a S. phylicifolia, qualis ceterum in hac parte Brittanise 

 occurrit. 



