136 N. J. ANDEESSON, 



cium ferre nunc non possumus, quum foliis adultis careamus; proxima esse S. Weigeliana 

 videtur si non eadem". 



Jam supra demonstrare conatus sum, plantam e Suecia boreali, cura hacce forma 

 comparatam (S. majalem, tenuifoliam), minime a S. hastata et S. phylicifolia esse hybridam, 

 sed S. phylicifolice modificationem australiorem ad S. nigricantem potius vergentem. S. 

 autem Hegetschweileri capsulas habet anguste conico-subulätas brevius pedicellatas sericeas 

 (quandoque glabras eas descripsit Heee, tales autem numquam vidi), folia latiora pure 

 viridia subtus glauca, venuloso-reticulata, haud nigrescentia sed potius tenuitate rufescen- 

 tia! Plane eadem itaque esse non potest. 



A S. hastata eum S. phylicifolia hybridam hane etiam agnoscere nequeo, quum bene 

 cognitum est S. phylicifoliam veram in Helvetia nullibi adhuc esse detectam. Libentius 

 iilustrissimo Heer adsentiri maliern, qui primus eam S. nigricanti et S. hastata? affinem 

 perspicuit. E S. nigricante habet folia primo tenuia diraidio inferiori rufescentia punctis 

 creberrimis albidis subtus conspersa, amenta (srepe valde) elongata gracilia, squamas tenues 

 sparse pilosas, capsulas stylo elongato rosträtas et dense sericeas, sed e S. hastata ramos 

 graciles fusco-piceos glaberrimos, folia ovalia vel obovato-oblonga primo rufescenti-pellu- 

 cida demum rigidiuscula supra opace viridia subtus sat intense glauca reticulo venularum 

 denso notata, stipulis cordato-lunatis haud parvis ornata, amenta foliis parvis quidem sed 

 evidentibus suffulta, (capsulas denique nonnumquam glabrescentes virides!) 



In herbario autem Salicum prasstantissirno sub n. 94 specimina divulgavit acutissi- 

 mus A. Kerner Salicis stenostaehya?, qua? hybridam prolem, ut optime probavit nominis 

 auetor, e S. hastata et nigricante sine ullo dubio sistunt. Ab iis ita longe recedunt om- 

 nia, qua3 vidi S. Hegetschweileri exemplaria, ut, si illa "S. hastata-nigricans" haberi debent, 

 haac certissime eo nomine non designanda sint. 



S. Hegetschweileri itaque ad veram S. phylicifoliam potius referenda est et ejus in 

 alpibus meridionalibus cum forma boreali analoga forma habenda, donec a botanicis Helve- 

 tia? melius edocti affinitatem veram penitus cognoscamus. Amentis foliis parvis duobus 

 sa^pissime suffultis elongatis et foliis latioribus venuloso-notatis stipulatisque S. hastatam 

 sine ullo dubio revocat, eam autem pro forma hybrida habere vetat copia qua, "grosse 

 Gebiische bildend" (Koch), locis natalibus occurrit. 



Ex ill. Kerner vera S. phylicifolia nondum in Austria est detecta, ubi forma lati- 

 folia S. arbusculce locum ejus tenet; sed in herbario Ejus Salicum specimina communica- 

 vit S. rheeticce, quam a vera S. phylicifolia boreali vix sejungendam puto, loco et climate 

 alieno in modificationem aliam mutata. En descriptionem! 



** Saliv rhaetiea Kern. 



S. amentis brevibus, erassiuseulis latitudine duplo triplove longioribus, oblongo-cy- 

 lindraceis, obtusis, patulis, subdensifioris; pedunculo amento duplo breviore, foliis parvis 

 2 — 4 instrueto; squamis fulvis apice fuscis, acutis, parce pilosis; capsulis conicis elongatis, 

 tenuiter tomentellis, viridulis, pedicellatis; pedicello nectarium triplo superante, stylo brevi 

 superne subfusco subbifido, stigmatibus fuscis lobatis; foliis membranaceis rigidiusculis 

 obovato-lanceolatis breve acuminatis supra lucide viridibus subtus glaucis costa flava valida 



