M d,\ OQ i; a ni i a sa 1. 1 ci ,\i. 147 



\i\cnti ri copiosaa atténte cognoscere studet ooij potes! quin eaa tantum summa difficul- 

 tate distinguat. Tanta enira est Bimilitudo fruticis el foliorum, sed amenta in S. arbu- 

 scula plerumque angustiora foliisque uno altéroque suffulta et capsulse breves sub maturi- 

 tate sordide rufescentes subsessiles vulgo stylo partito (more S. glauccel) rosträts, [nter 

 se habere ut S. serpyllifoHa ad S. retusam declaravit Kerneb ita ut S. a/rbuscula modi- 

 Gcatio climate frigidiore et altitudine alpium esset S. />hylicif<>li<t; in sylvis et convallibus 

 optime evolutae. Snäs et proprias attamen non raro occupant regiones altera fere exclusa; 

 in Lapponia suecica, ubi (pra±cipue Lulensi) S. phylicifolia vulgatissima, S. arbuscula rarius 

 vt paucissimis tantum locis occurrit et numquam nisi in summis alpibus. In Herjedalia 

 auteru hsec minime rara et sernper distincta. Eodem rnodo in Scotia alpestri S. arbuscula 

 (jiiain »S. phylicifolia frequentior videtur, nec, auctore ill. Kerner, ulla adest vera S. phy- 

 licifolia in Austria inferiore. 



Cum S. glabra et S. myrsinitide nonnumquam comparata fuit «S. arbuscula se. forma3 

 majoves cum illa, pusillaj cum hac specie. Sed S. glabra luculenter difiert amentis sajpe 

 aphyllis, capsulis glaberrimis viridibus, foliis rigidioribus venulosis, et S. myrsinites non 

 tantum foliis lucidis et argute serratis sed etiam amentis subterminalibus erectis et stylo 

 fusco-purpureo. Cum & ccesia, ut voluerunt nonnulli ("maxime affinis est fruetificatione et 

 fronde S. cajsia?" Wimm.) fere nullam habet affinitatem, nisi crescendi modum humilem, folia 

 parva et amenta sericea; sed S. cmsia ad S. purpureas certissime pertinet, foliis gaudet 

 integerrimis cassio-viridibus, amentis brevissimis, stylo non partito. 



Hybridam dat cum S. lapponum = S. spuria Schl. 

 » >> >> S. reticulata = S. ovata See. 



Formam quam Wimmer a S. phylicifolia et S. arbuscula procreatam suspicatus est 

 (= S. humilis Willd., S. phylicifolia-arbuscula Wimm. Denkschr. 1853. p. 169), mihi nihil 

 nisi modificatio est S. phylicifolice quantum e speciminibus, qure viva in borto berolinensi 

 eulta vid i. 



"Alia forma Herb. Willd. n. 18253, quam Schleicher "S. thymelceoides" inscripsit, a 

 S. arbuscula et S. glauca descendere videtur, quod hoc loco monuisse satis est: quoniam 

 e speciminibus propositis res nondura satis constat" (Wimmer Sal. europ. p. 265). Hujus 

 forma? 10 possideo specimina a Schleicher o divulgata; a S. arbuscula certe quidem paullu- 

 lum differunt nonnulla eorum foliis prima juventute pilis adpressis sericeis, amentis crassi- 

 oribus, squamis fulvis rotundatis, capsulis magis crasse conicis obtusis stylo brevi integro 

 rostratis et densius griseo-tomentosis, sed alia specimina prioribus ceterum simillima, folia 

 habent omnino ut in S. arbuscida prunifolia se. late lanceolata utrinque glaberrima subtus 

 glaucescentia, margine argute serrata et amenta gracilia capsulis conicis acutiusculis stylo 

 magis produeto insignia. — Modificationem ideo occidentalem subpilosam, ut in plerisque 

 speciebus Salicum alpinarum sgepissime deprehenditur, eam declaratam esse maliern. 



81. Saliv arbiisculoides Ands. 



S. amentis sessilibus, gracilibus, curvatis, laxifloris, bracteis paucis suffultis; squamis 

 obovatis, obtusiusculis fulvis apice nigricantibus, parce pilosis; capsulis breve conicis, to- 

 mento sericeo lanatis, subsessilibus, nectario magno emarginato basin capsula? superante, 

 stylo fere nullo, stigmatibus brevibus bifidis vel emarginatis; foliis anguste lanceolatis, 



