MONOGRAPHIA SALICUM. IM 



ruin crassissima et vcstimento eoruni dcnsisshno omnino ut in »S. lurprca, ibidem etiam fre- 

 quentissima, distinguere possem. In formam arboris mediocris excrescit trunco sat valido ; 

 folia ssape 5 — 6 poll. longa supra medium fere 2 poll. lata, exsiccatione haud ita facile ut 

 in N. nigricante obscurefacta, amenta mascula ovalia vix polbcem longa, feminea autem 

 more S. caprese 2 — 3 pollicaria maturitate subpendula, capsulis majoribus brevius pedicel- 

 latis sed stylo subproducto apiculatis ornatis. 



Specimina, quaj in Lapponia Pitensi BJÖRNSTRÖM legit et ad hane formam retulit 

 Wimmer, non hue pertinent, sed S. capream tenuifoliam sistunt, de quibus supra (pag. 77) 

 statui, quantum S. silesiacce sint similia. In Ostrogothia frutices nonnullos observavi ad 

 hane sine dubio referenda et inter S. capream et nigricantern omnino intermedia; e Ger- 

 mania specimina nulla vidi. 



"A formis hybridse affinis S. cinerece-nigricantis primo obtutu florum figura et co- 

 lore distinguitur; huic enim germina haud cinerea sed flavicanti-alba, multo crassiora; 

 juli crassiores, breviores, latiores, spissi in pedunculis crassis; folia novella multo latiora, 

 ovali-subrotunda; folia fere conveniunt, sed majora, latiora, pube densiore obsita. Ad hane 

 mihi pertinere quoque videtur S. firma (Schl.) Forbes Wob. n. 106. (Loud. arb. p. 1570). 

 ... nec non S. cotinifolia Forb. n. 114. ... Ni fällor huc quoque pertinet S. glauceseens 

 Höst." (Wimmer 1. c). — Species allatas ego, Smith, Koch et Kekner sequens, sine hassi- 

 tatione ad S. nigricantern refero. 



Specimina plura hujus forma? maxime singularis mihi benigne obtulit Dr. Heiden- 

 reich ex ericetis prope Tilsit in hortum translata. Sistunt hybriditatem evidentissimam 

 e parentibus jam dictis, S. capream potissimum amentis femineis, sed S. nigricantern foliis 

 simulantia. Amenta valde densiflora, basi paucibracteata, capsulis ornantur angustissimis 

 (in basi amentorum haud evolutis) coaretatis, aut tenuiter tomentosis aut fere glabrescen- 

 tibus et viridulis; folia forma et magnitudine omnino ut in S. nigricante, sed indumento 

 molli canescenti praäsertim in nervis submicanti obdueta ea S. caprece referunt. Quo ma- 

 gis glabrescunt, eo similiora evadunt S. nigricanti. Juniora attamen plerumque tomento 

 induuntur sericeo at denso omnino ut in S. caprea. 



86. Salix puberula Döll. 



(S. cinerea — nigricans). 



S. amentis subpraacocibus breviusculis, oblongis, patulis, densifloris, bracteis paucis 

 suffultis demum sublaxifloris ; squamis lingulato-lanceolatis, basi fulvescentibus apice nigri- 

 cantibus, parce pilosis; capsulis anguste conicis, cinereo-incanis v. pubescenti-tomentosis, 

 pedicello nectarium triplo quadruplove superante, stylo mediocri, stigmatibus subintegris 

 conniventibus ; foliis obovato-oblongis vel ovalibus, brevissime apiculatis, basi rotundatis, 

 supra incano-virescentibus, subtus incano-glaucescentibus evidenter reticnlato-venulosis et 

 pilis densioribus subtomentosis, integris vel runcinato-crenulatis ; stipulis reniformi-lunatis ; 

 ramis obscure tomentosis. 



Syn. Salix puberula DÖLL. fl. v. Baden. p. 518. 



— S. vaudensis (Schl.) Fokb. in Sal. Wob. n. 117 (non Kem.). 



— S. nigricans — cinerea Wimm. Denkschr. 1853. p. 169. 



— S. cinerea — nigricans Wimm. Sal. europ. p. 224. 

 Icon. Sal. Wob. n. 117. 



Exsicc. Wimm. Hb. Coll. Sal. n. 74. (S. nigricans?) 



