PRIMITIAE FLORAE AMURENSIs. 303 
cae multiflorae, pallide brunnescentes, florentes vel vix defloratae ovatae, 2 millim. longae, 
plus quam 1 millim. lataé, fructiferae ovato-oblongae, # mill. longae, 1 L millim. latae. Flores 
(etiam in spica fractifera) arcte imbricati. Squamae 1} millim. vix longae, late ovales, latitu- 
dine sua vix duplo longiores, membranaceae, nervo medio carinato viridi in mucronulum bre- 
vem excurrente. Caryopsis squama plus duplo brevior, biconvexa, orbiculato-obovata, laevis, 
vel striis longitudinalibus obsoletissimis (sub lente validissima tantum conspicuis) percursa, ni- 
tida, albida, superata stylo duplo longiore, basin versus sensim in bulbum crassum abeunte, 
ubique praesertim ad originem stigmatum (rarissime trium) breviter pubescente. Stamen unum 
filamento caryopsin duplo superante, anthera lineari. 
(993) 20. Carex uda Maxim. (Spica simplex terminalis androgyna, stigmata 3). 
C. caespitosa, radice fibrosa; culmo triquetro basi foliato foliisque planis linearibus apicem 
versus margine scabris culmo brevioribus flaccidis; spica 1-pollicari androgyna apice mascula; 
floribus masculis 3 — 4 tenuissimis, femineis approximatis multo numerosioribus: squamis mas- 
culorum anguste oblongis acutis, femineorum ovatooblongis obtusis, pallide fuscescentibus 
dorso viridibus; utriculis demum horizontali-patentissimis squamam denique deciduam superan- 
tibus, oblongis, basi brevissime apice longius attenuatis obsolete triquetris membranaceis, nervosis 
rostroque brevi edentato laevibus; stylo vix exserto, stigmatibus tribus; achaenio ovali triquetro. 
Hab. Am untern Amur: in Laubwäldern, am Fusse des Geong-Gebirges, gegenüber 
Zjanka, an schatligen, moorigen Stellen, gesellig, 25 Mai 1855 (deflor., fr. nond. mat.). 
Ex affinitate C. pulicaris L., quae tamen bene diversa statura bumili, foliis angustissimis 
canaliculatis, spicae pollicaris parte mascula longiore distinctissima floribus numerosioribus 
multoque majoribus obsita, fructibus basi demum remotis, utriculo nitido, enervi, firmo, dis- 
tincte triquetro, basi longius attenuato, stigmatibus binis. Propior videtur planta nostra specie- 
bus duabus a me non visis: C. anthoxanthea Presl (ex America bor. occid.) culmo foliisque 
scabris, spicae pollicaris parte maseula ?— % longitudinis nuncupante, squamis mucronatis, 
utriculo ad margines superne scabro, ovario obovato biconvexo, styloque elongato, (secundum 
Kuath et Presl) dignoscenda; et C. peregrina Lk. hort. Berol. I. p. 33%, cujus patria ignota, 
quae vero Kunthio forsan nil nisi forma hortensis pallidior C. pulicaris L., «sed habet fructus 
erectos»; praeterea el. Kunth dicit C. anthoæantheam Pres] huic simillimam. 
Planta 21—3 decim. alta, erecta, flaccida, tenera, caespites densos sat amplos efformans. 
Radix fibrosa, e fibris elongatis teneribus constans. Culmus debilis, inanis, compresso-trigonus, 
laevis, basi foliatus, foliis dimidium culmi aequantibus, rarissime superantibus. Folia in quo- 
vis culmo 2—3, linearia, acuminata, margine scabriuscula, plana, erecta, lamina 7 — 10 cen- 
tim. longa, 2 mill. lata, vaginam uno latere membranaceam apice truncatam duplo vel multo 
superante. Spicae, in quovis culmo terminales, numerosae, fructibus nondum maturis onustae 
8 mill. usque longae, parte staminifera tenuissima 3 mill. longa. Flores maseuli vulgo terni, 
remoliusculi: intervallo duorum inferiorum nempe dimidiam squamam fere aequante. Squamae, 
statu subdeflorato saltem, marginibus convolutae, aspectu anguste lanceolatae acutae, expansae 
