48 . 



Specimfna ad sinum Eschscholzii, quo loco omnes 

 plantae magis extensae atque evolutae reperiuntur, lecta 

 10 pollicaria. — Cum Stellaria graminea convenit inflo- 

 rescentia, quae dichotome-paniculata, difFerfc vero rigi- 

 ditate omnium partium, pilositate, floribus. Basis cau- 

 lium vetustate glabrescens, rami juniores majore pilosi- 

 tate praediti; bracteae fere ex toto membranaceae. Ce- 

 tera optime cum descriptione Hookeri conveniunt. 



In plantis arcticis bene multis fructus mox abortien- 

 tes, mox morbis affectiv mox saeva temperie impediti 

 observatu saepe difficiles, quo evenit, ut variae fructuum 

 formae occurrantj sie in speeimine ilorente hujus Stel- 

 lariae inter ultimos flores unicam vidimus capsulam, 

 nigram, calyce fere duplo longiorem, pressione triparti- 

 tam, revera autem dentibus sex apicalibus notatam. Alio 

 in speeimine reperimus capsulas tres, calycem paullo su- 

 perantes, fuscescentes, dentibus sex extus curvatis apice 

 dehiscentes. 



2. Stellama Edwardsii R. Brown. Ejusd. verm. 

 Sehr. 1. p. 381, 461, 486. 



Ad hanc speciem nondum satis bene cognitam nee 

 quoad synonymiam bene erutam, praecedenti St. nitidae 

 Hook, certissime simillimam, sequentes dubitantes ad- 

 ferimus plantas, quas St. nilidae affines, distinetas tarnen, 

 credimus. 



Forma prima. Inter plantas Redowskianas, e mon- 

 tibus Sibiriae ad Lenam adest speeimen in herbario 

 regio. 



Gaulis basi prostratus, ramosus, densissime foliosus. 

 Rami 4-6 pollicares, erecti, stricti, 2-3 paribus foliorum 

 remotis inferne instrueti. Folia anguste-lanceolata, acu- 

 minata, margine plerumque involuta, 7-8 ün. longa, 

 1 —14- lin. lata. Bracteae virides margine membranaceae 

 albae. Flores terminales longe peduneulati nunc solitarii, 



alari 



