259 



evidentioribus , majoribus, basin versus evanescentibus. 

 Petioli longitudine valde yarii, maximi pedales (folii dia- 

 metro transversal! 1\ poll.), juniorum foliorum minores 

 tripollicares (folii diametro 16 lineari), apicem versus 

 viUis nonnullis rufis, sparsis, magis minusque raris in- 

 structi, qui sub evolutione conferti sunt et densi. Bra- 

 cteae ad latera basis petioli ovatae, obtusae, membrana- 

 ceae, fuscescentes, lineolis obscurius tinctis notatae, mox 

 marcescentes collapsae. Umbellae oppositifoliae, breviter 

 pedunculatae, semiglobosae, simplices, multiflorae (radiis 

 30 — 50). Pedunculus pollicis longitudinem rarius supe- 

 rans, plerumque minor, sub anthesi trilmearis , petiolo 

 igitur multoties brevior, fLIiformis, villis istis in caule pe- 

 tiolisque jam descriptis magis minusve, semper tarnen 

 parce instructus. Involucrum poljphyllum minimum^ e 

 foliolis compositum fuscescentibus, membranaceis, mox 

 emarcidis, tertiam circiter radiorum partem aequantibus. 

 Radii capillares glabri, floriferi lineam longi, fructiferi 

 sesquilineares. Flores minuti albidi. Fructus omnium 

 congenerum minimus (quam in ipsa H. pusilla multo mi- 

 nor), didymus, utrinque emarginatus, coloratus rubro- 

 fuscus, constans ex achaeniis lenticulari-globosis, paullu- 

 lum corrugatis (an nondum maturis?) et dorso carinatis, 

 lateribus utrinque vix linea eleyata notatis. Styli satis 

 longi adpresso-deflexi. 



Ex auctorum diagnosi hanc H. umbellatam crederes, 

 speciem uti videtur non satis notam , ex pluribus fbrsan 

 speciebus conflatam. Inspectis Sprengelii, Richardii et 

 Pisonis iconibus, nullus in dubium vocabit, plures eo- 

 dem sub nomine species esse comprehensas, omnes enim 

 formae foliis peltatis umbellaque simplici gaudentes H. 

 umbeliatae nomen acquisivere. Icon Pisonis, solito more 

 diminuta, plantam exhibet non florentem, quam nos ad H. 

 bonariensexn, Brasiliae yulgariorem stirpexn, referre mallemus. 



