269 



que accidens, constans et integrum discrimen suppe- 

 ditare nequit. H. dentata Rieh. Mon. p. 42 n. 16 t. 

 60. y. 22 ex insula Mauritii, affinis quoque apparet, 

 nee quae proferuntur distinguendae rationes, specie esse 

 diversam , nobis persuadere queunt, praesertim quum et 

 ipsam genuinam H. asiaticam ex insula Mauritii in her- 

 bario Regio possideamus. 



H. abbreviata Rieh. Mon. p. 43 n. 17 t. 58/ 19- e 

 Madagascaria, nil aliud esse videtur quam H. lunata Lam. 

 mascareniana, ab ipso Richardio H. asiaticae varietas re- 

 censita. 



H. repanda Fers., Rieh. Mon. p. 39. n. 13. t. 57 

 f. 14 excl. syn. Ruiz et Pavon, de quo jam supra^ 

 Spreng. Specim. Umb. min. cogn. p. 4. £•!( 2 /• 4», 

 Americae borealis incola, maxima jungitur affinitate cum 

 H. asiatica, nee nisi pallidiori herbae colore (eundem vero 

 observamus in planta capensi majori), florumque colore 

 albido, nee violaceo, est diversa. Cel. Sprengelius utram- 

 que distinguit: foliorum diversa dimensione, foliis in re- 

 panda longioribus, in asiatica latioribus, easdem diversis- 

 simas dimensiones in nostra asiatica reperis. In Richar- 

 dii icone 1. c. folia nimis acuta depieta sunt, qualia nos 

 nunquam vidimus. 



Pes equinus Pancaga Rumph Amboin. 5 p» 455 t. 

 169 jffi 1. Plantae amboinensis (H. asiaticae) icon quoad 

 folia optima, tarn majoris quam minoris varietatis, vario 

 e loco natali ortae, meminit auetor. 



Ranunculo adfinis, umbelliferis accedens, Ghelidonii 

 minoris folio zeylanica minor Pliiken. t. 106 /. 5. Icon 

 bona H. asiaticae. 



Ranunculo adfinis, umbelliferis accedens Ghelidonii 

 minoris folio, Gurassavica major Pluken. t. 106 f- 6. F°~ 

 lium ad formas majores magisque ovatas H. asiaticae 

 pertinens. 



