440 ' ; - 



liorum vegetationis oppositorum, terminatur autem idem 

 axis fiore (foliis fructificationis) breviter pedicellato. Nu- 

 merus igitur foiiorum in caule aeque ac caulis longitudo 

 definita. Interdum, in solo steriliore praesertim, rami 

 nulli in axi primario evolyuntur, plerumque tarnen ex 

 axillis paris foiiorum, quod flori proximum, rami prode- 

 unt (axes secundarii), quorum quisque foliis vegetationis 

 duobus oppositis instructus 1 iterum fiore terminatur. Ex 

 axillis autem foiiorum rameorum denuo rami ( axes ter- 

 tiarii) prodeunt, eodem modo ac priores efformati, et sie 

 porro. Planta Erythraeae ramosissimae bene efformata 

 saepe nobis praeter axem primarium (caulem) duo axes 

 seeundarios, quatuor tertii, octo quarti et sedeeim quinti 

 ordinis offert, neque huic continuationi per ramos.ullus 

 finis foret, nisi causis exterioribus (frigore et alimenti de- 

 fectu) necaretur planta. In hac planta omnibusque huic 

 similibus (hoc est fiore terminatis), flos caulinus primus 

 evolvitur, sequuntur hunc flores ramorum primariorum, 

 illos seeundariorum etc. Similem ramificationis florescen- 

 tiaeque methodum in Euphorbiis nostratibus observavi. 

 (cf. En Euph. p. 23. Tab. III. fig. 72.) 



Inter cotjledones Veronicae arvensis surgit caulis, 

 nullis aliis vestilus ac vegetationis foliis. Haec folia, in- 

 ferne opposita et gemmas rameas axillis proferentia, super- 

 ne alterna fiunt, axillis flores gerentia (axes seeundarios), 

 peduneulis brevissimis aphyllis insidentes. Flos iniimus 

 primus florere ineipit, sequitur pröximus, hunc tertius et' 

 sie porro. Cum numerus foiiorum subfloralium (bracte- 

 arum) indefinitus sit et caulis progrediente vegetaüone 

 semper magis elongetur, evenit ut saepissime fruetus jam 

 maturi in basi, subrnaturi parum altius, flores florentes 

 versus apicem et in summo caule flores nondum aperti 

 reperirianlur, quorum ultimi vel supremi tarn parvi sunt, 

 Ut observationi plane se subducant. Tales autem flores 



