445 



optime cymam (vel caulem) dichotomam exhibent. Cy- 

 niam penta-vel hexa-cnotomam videmus in Viburnorum^ 

 Conti sanguineae et praecipue in Euphorbzarum inflo- 

 rescentia ramificationeque inflorescentiali (verticillus quin- 

 quefidus). Rami cymarum semper? terminati sunt flore, 

 interdum tarnen abortu unius gemmarum spurie simpli- 

 ces et indeterminati fiunt (cf. Eiythraeam spicatam, 

 Dianthum superbum, ramos verticilli Euphorbiarum. En. 

 Euph. p. 26- ) Plerumque omnes rami cymae eandem 

 assequuntur altitudinem, planum quasi efformantes apici- 

 bus, interdum autem superficies cymae convexa est, non- 

 numquam concava. Flos caulinus uti supra jam vidimus 

 oinnium primus evolvitur, sequuntur ordine fl#res ramos 

 primarios terminantes etc. 



Interdum cyma composita Et, dum scilicet sub ver- 

 ticillo primario (qui flori terminali vel caulino proximus) 

 alius prodit verticillus inferior, cujus flores serius expan- 

 duntur quam flores ramorum verticilli superioris. 



4) Fasciculus est cyma dichotoma ramis brevioribus 

 floribusque ideo magis conglomeratis. Rami fasciculi sae- 

 pius abortu unius aut utriusque gemmarum, quae e foliorum 

 subfloralium axillis prodeunt, pseudosimplices fiunt (cf. 

 quae supra observata sunt). Quod saltem in Diantho bar- 

 bato occurrit, qui ab immortali Linnaeo fasciculi exemplum 

 exhibens citatur. Vix autem est cur fasciculum a cyma 

 distinguamus. Fasciculus magnopere contractus a glome- 

 rulo vix aliter ac florum dispositione magis regulari differt. 



Glassis secundae modificationes sunt: spica, amen- 

 tum, spadix, racemus, corymbus, umbella, capitulum y ' 

 panicula et thyrsus. 



1) Spica est axis indeterminatus, folioTum (bractea- 

 rum) axilla flores sessiles fovens. Bracteae (et hang ob 

 rem flores) nunc alternae sunt, nunc oppositae, nunc ver- 



3s Heft. 30 



